Loading...
ΣΥΧΝΕΣ ΑΠΟΡΙΕΣ2019-06-12T08:43:27+02:00
Τι είναι η Σαλπιγγίτιδα;2015-06-09T10:48:28+02:00

Ο όρος «σαλπιγγίτιδα» πλέον έχει αντικατασταθεί με τον όρο «πυελική φλεγμονώδης νόσος» (ΠΦΝ). Πρόκειται για φλεγμονή που περιλαμβάνει τα έσω γεννητικά όργανα, αλλά κυρίως τις σάλπιγγες. Για την ΠΦΝ ενοχοποιούνται τα περισσότερα από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα μικρόβια, αλλά τα πλέον συνήθη είναι ο γονόκοκκος, οι τριχομονάδες και τα χλαμύδια.

Η νόσος μπορεί να είναι ασυμπτωματική, αλλά και συμπτωματική. Στην περίπτωση που εμφανίζεται με συμπτώματα, αυτά είναι: άλγος υπογαστρίου, κολπική υπερέκκριση κίτρινου χρώματος, πυρετός, ρίγος, ναυτία και έμετοι, διάρροια, δυσμηνόρροια, δυσπαρεύνια. Σημεία τα οποία είναι ενδεικτικά ΠΦΝ είναι τα εξής: ευαισθησία της μήτρας και των εξαρτημάτων, πόνος κατά την γυναικολογική εξέταση του τραχήλου, πυρετός >38oC και παθολογικές τιμές λευκών αιμοσφαιρίων, ΤΚΕ, CRP κα.

Στην διάγνωση σημαντική βοήθεια προσφέρουν η κλινική εξέταση, το υπερηχογράφημα των έσω γεννητικών οργάνων και η λαπαροσκόπηση. Η αντιμετώπιση της κατάστασης εξαρτάται από το βαθμό και την έκταση της φλεγμονής και μπορεί να είναι συντηρητική με την χορήγηση αντιβιοτικών ευρέως φάσματος ή και χειρουργική σε περίπτωση ύπαρξης αποστημάτων στα εξαρτήματα.

Τι είναι τα Κονδυλώματα γεννητικών οργάνων;2015-06-09T10:46:19+02:00

Τα κονδυλώματα είναι μικρά εξογκώματα που εμφανίζονται στα γεννητικά όργανα της γυναίκας (αλλά και του άνδρα), όταν προσβληθεί από τον ιό των ανθρώπινων θηλωμάτων (Human Papilloma Virus-HPV). Η μορφολογία τους μπορεί να ποικίλλει από μικρές επίπεδες βλατίδες μέχρι τα κλασικά εξωφυτικά μορφώματα.Τα κονδυλώματα μεταδίδονται κυρίως με τη σεξουαλική επαφή και εμφανίζονται συνήθως στην είσοδο του κόλπου, στα μικρά και τα μεγάλα χείλη, στον πρωκτό και στο δέρμα μεταξύ του πρωκτού και των γεννητικών οργάνων, αλλά και σε σημεία που δεν είναι ορατά (π.χ. εσωτερικό κόλπου, τράχηλος μήτρας, ουρήθρα, στοματική κοιλότητα).
Το 90% των κονδυλωμάτων προκαλούνται από τους τύπους 6 και 11 του ιού HPV. Ωστόσο, μια γυναίκα που έχει κονδυλώματα πιθανόν να έχει μολυνθεί και από τους τύπους του HPV που έχουν ενοχοποιηθεί για τον καρκίνο του τραχήλου. Το τεστ Παπανικολάου, όπως και η τυποποίηση του HPV μπορούν να ανιχνεύσουν τέτοιες μολύνσεις ακόμα και όταν είναι υποκλινικές (χωρίς συμπτώματα). Η διάγνωση γίνεται με την κλινική εικόνα, την κολποσκόπηση και, όταν υπάρχει υποψία κακοήθους μορφολογίας, με τη βιοψία της βλάβης.

Θεραπεία
Μετά τη διάγνωση, η αντιμετώπιση πρέπει να είναι άμεση. Υπάρχουν πολύ αποτελεσματικές αλοιφές (Aldara, Wartec), αν όμως ο πλήρης γυναικολογικός έλεγχος δείξει ότι υπάρχουν κι άλλες εστίες κονδυλωμάτων, θα χρειαστεί διαθερμοπηξία, κρυοπηξία ή laser εξάχνωση των βλαβών.

Τι είναι οι Πολύποδες;2015-06-09T10:41:47+02:00

Πρόκειται για καλοήθη ογκίδια με μικρό συνήθως μήκος που ξεκινούν από τον ενδοτράχηλο και προβάλλουν στον εξωτράχηλο, και συνήθως ανακαλύπτονται τυχαία κατά τη γυναικολογική εξέταση. Κάποιες φορές ευθύνονται για αιμορραγίες κατά τη σεξουαλική επαφή ή μεταξύ των περιόδων. Μπορεί να υποστούν κακοήθη εξαλλαγή ή και να συνυπάρχουν με κακοήθειες του σώματος της μήτρας, γι’ αυτό συνήθως αφαιρούνται και ακολουθεί απόξεση της κοιλότητας της μήτρας. Το υλικό που συλλέγεται αποστέλλεται για ιστολογική εξέταση.

Τι είναι η Τραχηλίτιδα;2015-06-09T10:38:32+02:00

Πρόκειται για οξεία ή/και χρόνια φλεγμονώδη διαταραχή του τραχήλου, που μπορεί να προέλθει είτε από άμεση μόλυνση του τραχήλου είτε από ανιούσα λοίμωξη του κόλπου ή της μήτρας. Τα συμπτώματά της περιλαμβάνουν αύξηση των κολπικών εκκρίσεων, που μπορεί να είναι και δύσοσμες, ερυθρότητα, οίδημα και πόνο του τραχήλου (ανάλογα με το υπεύθυνο παθογόνο αίτιο).

Δύο εξετάσεις ακολουθούν συνήθως την κλινική διάγνωση:

το τεστ Παπανικολάου και
η καλλιέργεια κολπικού ενδοτραχηλικού εκκρίματος, που θα αναγνωρίσουν το μικρόβιο που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί για να θεραπευτεί η τραχηλίτιδα.

Οι συνηθέστερες θεραπείες της τραχηλίτιδας είναι:
αντιβίωση
η κρυοπηξία, κατά την οποία εφαρμόζεται πολύ χαμηλή θερμοκρασία στον τράχηλο και καταστρέφεται το επιθήλιό του, προκειμένου να αναπλαστεί αργότερα φυσιολογικό
η λέιζερ θεραπεία, κατά την οποία η καταστροφή του επιθηλίου (σε αυτή την περίπτωση «εξάχνωση») γίνεται με λέιζερ
η κωνοειδής εκτομή, σε περίπτωση εκτεταμένων αλλοιώσεων του τραχήλου που επιμένουν, μέσω της οποίας αποσπάται μεγαλύτερο κομμάτι για να υποβληθεί σε ιστολογική εξέταση.
Η τραχηλίτιδα ενδέχεται να επηρεάσει τη γονιμότητα, καθώς η παχύρρευστη, όξινη και με μικρόβια τραχηλική βλέννα μπορεί να βλάψει το σπέρμα.

Εάν η τραχηλίτιδα δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να εξελιχθεί σε χρόνια και να προκαλέσει σαλπιγγίτιδα (ειδικά όταν το παθογόνο μικρόβιο είναι ο γονόκοκκος ή τα χλαμύδια) ή και στένωση του τραχήλου. Στα μέτρα για την πρόληψή της περιλαμβάνονται ο τακτικός γυναικολογικός έλεγχος, το τεστ Παπανικολάου και η καλλιέργεια κολπικού υγρού.

Καρκίνος Τραχήλου2015-06-09T10:18:48+02:00

Αποτελεί τη δεύτερη πιο διαδεδομένη μορφή καρκίνου των γυναικών, αλλά τα τελευταία χρόνια η επίπτωσή του έχει μειωθεί σημαντικά, ειδικά στις αναπτυγμένες χώρες, λόγω της εκτεταμένης εφαρμογής προγραμμάτων πληθυσμιακού ελέγχου (screening) με ιδιαίτερη έμφαση στο τεστ Παπανικολάου.
Η αιτιολογική συσχέτιση της νόσου με την επίμονη μόλυνση από ογκογόνους τύπους HPV ήταν ένα σημαντικό βήμα για την αναγνώριση παραγόντων κινδύνου και για την πρόληψή τους. O HPV είναι ένας ιός o οποίος από τη δεκαετία του ’70 έχει αποδειχθεί ότι είναι σεξουαλικά μεταδιδόμενος. Έτσι, παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι η πρώιμη έναρξη των σεξουαλικών επαφών και ο αυξημένος αριθμός των σεξουαλικών συντρόφων. Άλλοι παράγοντες κινδύνου είναι η πολυτοκία, το κάπνισμα, η ανοσοκαταστολή και το χαμηλό κοινωνικο-οικονομικό επίπεδο.
Λόγω της σχέσης του καρκίνου του τραχήλου, αλλά και προκαρκινικών καταστάσεων (δυσπλασίες), με τον HPV, έχουν παρασκευαστεί εμβόλια έναντι των ογκογόνων στελεχών του ιού (Gardasil, Cervarix) που παρέχουν σημαντική βοήθεια στην πρόληψη της νόσου
Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι η κολπική αιμορραγία η οποία εμφανίζεται συχνά μετά τη σεξουαλική επαφή, ενώ στις πιο προχωρημένες μορφές χαρακτηρίζεται από αύξηση της ποσότητας του αίματος στην περίοδο ή εμφάνιση αίματος μεταξύ των περιόδων. Σε περίπτωση επιμόλυνσης ή νέκρωσης εμφανίζονται πυοαιματηρές δύσοσμες εκκρίσεις και αν η νόσος έχει επεκταθεί μπορεί να παρατηρηθούν συμπτώματα από το ουροποιητικό ή το γαστρεντερικό σύστημα όπως και διόγκωση των λεμφαδένων της περιοχής.
Η θεραπεία εξαρτάται από το στάδιο, δηλαδή από το πόσο εκτεταμένη ή εντοπισμένη είναι η νόσος. Έτσι, σε αρχικά στάδια αντιμετωπίζεται με ριζική υστερεκτομή και λεμφαδενεκτομή και, ανάλογα με τα τελικά ευρήματα, ακολουθεί ακτινοθεραπεία ή/και χημειοθεραπεία, ενώ, σε προχωρημένα στάδια και ανάλογα με τη γενική κατάσταση της ασθενούς, γίνεται συνδυασμός χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας.
Βέβαια, υπάρχουν και περιπτώσεις νέων γυναικών που θέλουν να διατηρήσουν την αναπαραγωγική τους ικανότητα, οπότε και ανάλογα με το στάδιο και τον τύπο του καρκίνου μπορεί να εφαρμοστεί πιο συντηρητική θεραπεία, όπως είναι η ριζική τραχηλεκτομή με διατήρηση της μήτρας τους.

Καρκίνος Ωοθηκών2015-06-09T10:17:55+02:00

Είναι η συχνότερη αιτία θανάτου από καρκίνο των γεννητικών οργάνων επειδή είναι δύσκολο να ανιχνευθεί στα αρχικά του στάδια. Εμφανίζεται συνήθως μετά την ηλικία των 55 ετών και παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισής του είναι η κληρονομικότητα, η καθυστερημένη εμμηνόπαυση, η παρατεταμένη θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης και η ατοκία, ενώ προστατευτικά δρουν τα αντισυλληπτικά, η τεκνοποίηση, η υστερεκτομή και ο θηλασμός.
Συμπτώματα που θα πρέπει να υποψιάσουν μια γυναίκα ώστε να απευθυνθεί στο γιατρό της είναι: κοιλιακό οίδημα/άλγος· επίµονα γαστρεντερικά συµπτώµατα, όπως αέρια, φούσκωµα ή δυσπεψία· συχνή και επείγουσα ούρηση· χρόνια διάρροια ή δυσκοιλιότητα· αδικαιολόγητη αύξηση ή απώλεια βάρους· πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή· ασυνήθιστη κολπική αιμορραγία· ανεξήγητη κούραση. Προληπτικά, θα πρέπει να πραγματοποιείται ο ετήσιος γυναικολογικός έλεγχος, που περιλαμβάνει διακολπικό υπερηχογράφημα και γυναικολογική εξέταση. Αν φανεί ότι απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση, αυτή θα περιλαμβάνει αξονική ή μαγνητική τομογραφία πυέλου, ή ερευνητική λαπαροτομία.
Ο καρκίνος των ωοθηκών αντιµετωπίζεται κυρίως µε χειρουργική επέµβαση και χηµειοθεραπεία.

Καρκίνος Ενδομητρίου2015-06-09T10:16:37+02:00

Αποτελεί τον συχνότερο γυναικολογικό καρκίνο και τον τέταρτο σε συχνότητα στις γυναίκες.
Για τον καρκίνο του ενδομητρίου ενοχοποιούνται κυρίως η θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης μόνο με οιστρογόνα μετά την εμμηνόπαυση, η παχυσαρκία, ο διαβήτης, η υπέρταση, το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών και η ατοκία.
Το συνηθέστερο σύμπτωμα της νόσου είναι η κολπική αιμορραγία και σπανιότερα η πυοαιματηρή κολπική υπερέκκριση.
Ο καρκίνος του ενδομητρίου αντιμετωπίζεται χειρουργικά και, συμπληρωματικά, με ακτινοβολία, ανάλογα με το στάδιο της νόσου και τη διαφοροποίηση του όγκου. Επίσης η χημειοθεραπεία χρησιμοποιείται σε επιλεγμένους τύπους καρκίνου και, σε προχωρημένα στάδια, σε συνδυασμό με ακτινοθεραπεία.

Καρκίνος Κόλπου2015-06-09T10:15:09+02:00

Εμφανίζεται σπάνια και αφορά κυρίως γυναίκες άνω των 50 ετών. Επιβαρυντικούς παράγοντες συνιστούν η ακτινοθεραπεία, η δράση των HPV, η ανοσοκαταστολή και ο χρόνιος ερεθισμός του κολπικού βλεννογόνου.
Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι η κολπική αιμόρροια που συχνά εκδηλώνεται μετά από σεξουαλική επαφή. Μπορεί όμως να εκδηλωθεί και με δύσοσμη κολπική υπερέκκριση, πόνο καθώς και κυστικά και εντερικά ενοχλήματα.
Ανιχνεύεται όμως με την κολπική εξέταση, το τεστ Παπανικολάου και την λήψη βιοψιών. Αντιμετωπίζεται κυρίως με ακτινοθεραπεία ενώ η χειρουργική θεραπεία επιλέγεται σε περιπτώσεις όπου το μέγεθος και η εντόπιση του όγκου επιτρέπουν την ασφαλή εξαίρεσή του. Πρόσφατα η εφαρμογή της χημειοθεραπείας φαίνεται ότι προσφέρει βελτίωση της συνολικής επιβίωσης της ασθενούς.

Καρκίνος Αιδοίου2015-06-09T10:13:03+02:00

Αποτελεί τη λιγότερο συχνή κακοήθεια του γυναικείου γεννητικού συστήματος και συνήθως εμφανίζεται μετά την εμμηνόπαυση (65-75 ετών) με μία τάση αύξησης της εμφάνισής της και σε νεότερες γυναίκες.
Κλινικά, εκδηλώνεται ως διόγκωση ή επίμονη εξέλκωση σε κάποια περιοχή του αιδοίου, και συχνά συνοδεύεται από μακροχρόνιο αίσθημα καύσου και κνησμού. Συνήθως η βλάβη εντοπίζεται στα μεγάλα χείλη του αιδοίου ενώ μπορεί να είναι και πολυεστιακή.
Αντιμετωπίζεται με αιδοιεκτομή και λεμφαδενεκτομή (αφαίρεση μηριαίων και βουβωνικών λεμφαδένων) και σε επιλεγμένες περιπτώσεις συνδυάζεται με χημειοθεραπεία και ακτινοθεραπεία.

Πότε ένα ζευγάρι θεωρείται υπογόνιμο;2015-06-09T09:39:06+02:00

Yπογονιμότητα

Ένα ζευγάρι θεωρείται υπογόνιμο, όταν αδυνατεί να επιτύχει σύλληψη μετά από ένα χρόνο τακτικών σεξουαλικών επαφών χωρίς αντισύλληψη.

Αίτια και διάγνωση

Οι αιτίες που μπορεί να οδηγήσουν σε υπογονιμότητα αφορούν και στα δύο μέρη ενός υπογόνιμου ζευγαριού. Όταν λοιπόν διερευνάται ένα ζευγάρι για υπογονιμότητα μιλούμε για ανδρικό και γυναικείο παράγοντα. Μόνο σε ένα μικρό ποσοστό 10-15% των ζευγαριών δεν μπορεί να βρεθεί κάποια εμφανής αιτία.

Ο διαγνωστικός έλεγχος περιλαμβάνει:

κλινική εξέταση και λεπτομερή λήψη του ιατρικού ιστορικού του ζευγαριού
Γενικές εξετάσεις
Εκτίμηση της ωοθυλακιορρηξίας
Εκτίμηση των ωοθηκικών αποθεμάτων
Έλεγχος του ανδρικού παράγοντα (σπερμοδιάγραμμα και αν απαιτηθούν ορμονικές και απεικονιστικές εξετάσεις)
Έλεγχος του γυναικείου παράγοντα (γυναικολογική εξέταση, καλλιέργειες κολπικού και ενδοτραχηλικού εκκρίματος, υπερηχογράφημα έσω γεννητικών οργάνων, υστεροσαλπιγγογραφία, υστεροσκόπηση, λαπαροσκόπηση)
άλλες ειδικές εξετάσεις και αναλύσεις (ανοσολογικές, καρυότυπος κ.λπ.)

Αντιμετώπιση

Η διάγνωση θα υποδείξει την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή. Καθώς κάθε περίπτωση χρήζει εξατομικευμένης θεραπείας, καλό είναι το υπογόνιμο ζευγάρι να απευθύνεται στις ειδικές ιατρικές μονάδες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Συνεκτιμώντας σημαντικούς παράγοντες όπως η ηλικία της γυναίκας και οι οικονομικές δυνατότητες του ζευγαριού, ο ειδικός γιατρός θα προτείνει κάποιες επιλογές, που συνήθως περιλαμβάνουν:

φαρμακευτική αγωγή για την καταπολέμηση παθήσεων όπως φλεγμονές του γεννητικού συστήματος, ενδομητρίωση κα
φαρμακευτική αγωγή για τη ρύθμιση ή τη διέγερση της λειτουργίας των ωοθηκών ή/και των όρχεων
χειρουργική επέμβαση για τη θεραπεία ανατομικών προβλημάτων του αναπαραγωγικού συστήματος όπως πολύποδες, ινομυώματα, ενδομητρίωση, περικωδωνικές συμφύσεις, διαφράγματα μήτρας κ.ά.
συνδυασμό φαρμακευτικής και χειρουργικής θεραπείας
αν τα παραπάνω δεν αποδώσουν, το ζευγάρι θα υποβληθεί σε πιο πολύπλοκες μεθόδους, τις τεχνικές Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (σπερματέγχυση, εξωσωματική γονιμοποίηση).

Έχω αυξημένη παρουσία τριχών σε κάποιες περιοχές είναι φυσιολογικό;2015-06-09T09:36:28+02:00

Υπερτρίχωση

Πρόκειται για διαφορετικές καταστάσεις, οι οποίες όμως συγχέονται συχνά. Με τον όρο υπερτρίχωση αναφερόμαστε σε αυξημένη παρουσία τριχών σε περιοχές που έχουν φυσιολογικά τριχοφυΐα και αφορά και στα δύο φύλα. Ο δασυτριχισμός παρατηρείται μόνο σε γυναίκες που εμφανίζουν αυξημένη τριχοφυΐα σε περιοχές του σώματος όπου δεν υπάρχουν φυσιολογικά τρίχες και ακολουθούν το ανδρικό πρότυπο. Τέτοιες περιοχές είναι το άνω χείλος του στόματος, οι παρειές, η πλάτη, η μέση γραμμή του στήθους, οι μαστοί, οι γλουτοί και η έσω επιφάνεια των μηρών.
Συνήθεις αιτίες υπερτρίχωσης είναι παθήσεις που προκαλούν αύξηση των επιπέδων των ανδρικών ορμονών, όπως:
όγκοι των επινεφριδίων, της υπόφυσης ή των ωοθηκών
υπερπλασία των επινεφριδίων
σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών
υπερπλασία του στρώματος των ωοθηκών και η υπερθήκωση
παχυσαρκία
αντισυλληπτικά
αναβολικά στεροειδή
ιδιοπαθής (αδιευκρίνιστης αιτιολογίας)
Στην διερεύνηση της υποκείμενης κατάστασης σημαντικό ρόλο παίζει και ο χρόνος έναρξης της κατάστασης, η ταχύτητα της εγκατάστασης και οι συνοδές αλλαγές που μπορεί να παρατηρηθούν (π.χ. βράγχος φωνής)
Για την αντιμετώπιση της υπερτρίχωσης και του δασυτριχισμού, εκτός από την αντιμετώπιση των προαναφερθεισών καταστάσεων, συνήθως συστήνεται έλεγχος του βάρους, χορήγηση αντιανδρογόνων σκευασμάτων και προτείνονται και μηχανικοί τρόποι όπως ξύρισμα, αποτριχωτικές κρέμες, ηλεκτρόλυση, φωτόλυση και λέιζερ.

Τι είναι η πρόπτωση;2015-06-09T09:28:53+02:00

Πρόπτωση

Πρόκειται για πάθηση κατά την οποία παρατηρείται μετατόπιση κάποιου από τα πυελικά όργανα από την φυσιολογική του θέση. Ανάλογα με το όργανο που προπίπτει διακρίνουμε διάφορες καταστάσεις όπως: κυστεοκήλη, κυστεοουρηθροκήλη, πρόπτωση μήτρας, ορθοκήλη, εντεροκήλη. Έχουμε τρεις βαθμούς πρόπτωσης σε σχέση με την είσοδο του κόλπου:
1ου βαθμού: το κατώτερο μέρος της χαλάρωσης βρίσκεται στη μεσότητα του κόλπου
2ου βαθμού: το κατώτερο μέρος της χαλάρωσης βρίσκεται στη σχισμή του αιδοίου
3ου βαθμού: το κατώτερο μέρος της χαλάρωσης εκτείνεται εκτός του κόλπου.
Η πρόπτωση αποδίδεται σε διάφορα αίτια, όπως:
σε τραυματισμό κατά τη διάρκεια του τοκετού
στη γέννηση υπέρβαρου μωρού ή σε δύσκολο τοκετό
σε χρόνιο βήχα (σε χρόνιες αποφρακτικές πνευμονοπάθειες)
στην παχυσαρκία
στη συχνή έλξη βαρέων αντικειμένων
στη συχνή έντονη προσπάθεια αφόδευσης (δυσκοιλιότητα)
στην προχωρημένη ηλικία (ιδιαίτερα στην εμμηνόπαυση)
σε όγκο της πυελικής κοιλότητας
επίσης, αυξημένα ποσοστά πρόπτωσης εμφανίζουν οι βορειοευρωπαίες (έναντι, π.χ., των ασιατισσών ή των αφρικανών)

Συμπτώματα
Ανάλογα με το όργανο που προπίπτει και τον βαθμό της πρόπτωσης μπορεί να παρατηρηθούν τα κάτωθι:
πίεση ή αίσθημα βάρους στην πύελο
πόνος ή δυσφορία στην πύελο, την κοιλιά ή το κάτω μέρος της πλάτης
πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή
προβολή ιστών ή και οργάνων από την είσοδο του κόλπου
ακράτεια ούρων
αυξημένη συχνότητα ούρησης
αίσθημα ατελούς κένωσης μετά την ούρηση
αλλαγή της θέσης του σώματος για έναρξη και ολοκλήρωση της ούρησης
υποτροπιάζουσες ουρολοιμώξεις
υπερέκκριση υγρών από τον κόλπο
δυσκοιλιότητα ή και ακράτεια κοπράνων

Διάγνωση και αντιμετώπιση
Αν υποφέρετε από συμπτώματα πρόπτωσης κάποιου πυελικού ργάνου, θα απευθυνθείτε στο γυναικολόγο ή τον ουρολόγο σας. Εκείνος θα πάρει το ιατρικό ιστορικό σας και θα διενεργήσει πυελική εξέταση σε όρθια και κατακεκλιμένη θέση. Αν το κρίνει σκόπιμο, ενδέχεται να σας παραπέμψει για συμπληρωματικές εξετάσεις (υπερηχογράφημα, ουροδυναμικό έλεγχο, μαγνητική τομογραφία).
Για την αντιμετώπισή της πρόπτωσης, ο γιατρός θα συστήσει απώλεια βάρους και διακοπή του καπνίσματος, αλλά και λήψη κατάλληλης θεραπείας για τις παθήσεις εκείνες που επιβαρύνουν την πρόπτωση (π.χ. νοσήματα των πνευμόνων).
Σε περιπτώσεις σημαντικού βαθμού πρόπτωσης ή όταν η γυναίκα έχει ενοχλητικά και επίμονα συμπτώματα, η αντιμετώπιση είναι η χειρουργική αποκατάσταση της βλάβης.

Τι είναι οι Ουρολοιμώξεις;2015-06-09T09:26:43+02:00

Ουρολοιμώξεις

Πρόκειται για τις μολύνσεις του ουροποιητικού συστήματος από μικρόβια. Οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες, επειδή η ουρήθρα τους έχει μικρότερο μήκος και τα μικρόβια καταφέρνουν να φτάσουν ευκολότερα στην ουροδόχο κύστη, αλλά κι επειδή η ουρήθρα τους βρίσκεται πιο κοντά στην πρωκτική περιοχή. Συχνότερα οι γυναίκες εκδηλώνουν κυστίτιδες, σπανιότερα ουρηθρήτιδες και πυελονεφρίτιδες.

Συμπτώματα
Απευθυνθείτε στο γιατρό αν έχετε κάποιο/α από τα παρακάτω συμπτώματα:
Αίσθημα καύσου κατά την ούρηση
Συχνουρία
Ανάγκη αλλά αδυναμία για ούρηση
Απώλεια ούρων
Δύσοσμα ούρα
Ούρα θολά, σκούρα ή που περιέχουν αίμα
Πυρετό
Πόνο στο κάτω μέρος της πλάτης
Ναυτία ή εμετό
Ο γιατρός θα πάρει το ιστορικό σας, θα σας εξετάσει κλινικά και θα σας παραπέμψει για καλλιέργεια ούρων. Συνήθως για την αντιμετώπιση των ουρολοιμώξεων χορηγούνται αντιβιοτικά και τα συμπτώματα υποχωρούν σε 1-2 μέρες. Αν η ουρολοίμωξη είναι υποτροπιάζουσα, μπορεί να συστηθεί παρατεταμένη αντιβιοτική αγωγή.

Πώς μπορώ να προστατευθώ;
Πίνετε άφθονο νερό, βοηθάει στην αποβολή των βακτηρίων.
Ουρείτε συχνά, μην αφήνετε να γίνεται κατακράτηση ούρων που ευνοεί τη βακτηριακή μόλυνση.
Προσέξτε ιδιαίτερα την υγιεινή της περιοχής: σκουπίζεστε πάντα με κατεύθυνση από την ουρήθρα προς την πρωκτική περιοχή – όχι αντίστροφα.
Επιδιώξτε την ούρηση μετά τη συνουσία, προκειμένου να διώξετε τα βακτήρια που ενδεχομένως να έχουν συσσωρευθεί στην ουρήθρα σας.
Αν παρ’ όλ’ αυτά εκδηλώσετε ουρολοίμωξη, απευθυνθείτε άμεσα στο γιατρό και ακολουθήστε την αγωγή που θα σας υποδείξει και για όσο διάστημα σας συστήσει.

Τι είναι η Ξηρότητα κόλπου;2015-06-09T09:23:34+02:00

Πρόκειται για συχνό πρόβλημα, που συνήθως εκδηλώνεται με:
αίσθημα καύσου στον κόλπο και το αιδοίο
κνησμό
πόνο κατά τη συνουσία
κολπική αιμορραγία χωρίς εμφανές αίτιο (ειδικά στις ηλικιωμένες γυναίκες) ή μετά από σεξουαλική επαφή
τσούξιμο κατά την ούρηση
ακράτεια των ούρων

Αίτια και αντιμετώπιση
Κύριο αίτιο εμφάνισης της ξηρότητας αποτελεί η ατροφία του κόλπου, η οποία συνήθως οφείλεται στην εμμηνόπαυση λόγω της πτώσης των οιστρογόνων κατά την περίοδο αυτή της ζωής. Μπορεί όμως να παρατηρηθεί και σε οποιαδήποτε ηλικία σε περιπτώσεις μειωμένης κολπικής εφύγρανσης. Επιπρόσθετα εμφανίζεται σε όλες τις περιπτώσεις που μειώνονται τα κυκλοφορούντα οιστρογόνα λόγω κάποιας θεραπείας όπως: σε ορμονική θεραπεία με αντι-οιστρογόνα (π.χ. στον καρκίνο του μαστού), σε θεραπεία για ενδομητρίωση με διακοπή της περιόδου, σε χειρουργική αφαίρεση των ωοθηκών, σε χημειοθεραπεία και ακτινοβολία για αντικαρκινική θεραπεία ή σε παρατεταμένο θηλασμό. Για την ξηρότητα ενοχοποιούνται επίσης το κάπνισμα, οι κολπικές πλύσεις και οι ανοσολογικές διαταραχές.
Για την αντιμετώπιση της ξηρότητας του κόλπου θα πρέπει να απευθυνθείτε στο γυναικολόγο σας, ο οποίος θα σας χορηγήσει σκευάσματα τοπικής χρήσης για ενυδάτωση του κόλπου ή ορμονικές κολπικές κρέμες. Η φαρμακευτική αγωγή θα πρέπει να συνδυαστεί και με κάποιες αλλαγές στις συνήθειες της ασθενούς όπως η διακοπή του καπνίσματος, η αποφυγή αλόγιστης χρήσης κολπικών φαρμάκων ή σκευασμάτων που κυκλοφορούν στο εμπόριο με την ένδειξη αυτή, οι οποίες μπορούν να συμπληρώσουν τη θεραπεία και να επισπεύσουν την ύφεση των συμπτωμάτων.

Νιώθω πόνο κατά τη σεξουαλική επαφή, τι συμβαίνει;2015-06-09T09:07:33+02:00

Δυσπαρευνία

Πρόκειται για την επώδυνη ή δύσκολη για τη γυναίκα συνουσία. Τα σωματικά αίτιά της διακρίνονται σε λειτουργικά και οργανικά, κατηγορίες που ενδέχεται και να συνυπάρχουν.
Στα λειτουργικά αίτια της δυσπαρευνίας συγκαταλέγονται:
ψυχογενείς παράγοντες (σεξουαλική ανωριμότητα, άγχος για το σεξ, αισθήματα μειονεξίας, τραυματικές εμπειρίες κ.ά.)
ανεπαρκής ύγρανση του κόλπου κατά τη συνουσία
προχωρημένη ηλικία
ανατομική δυσαναλογία μεταξύ των συντρόφων
Για τα οργανικά αίτια της δυσπαρευνίας ενοχοποιούνται συνήθως όγκοι, κύστεις, έλκη, φλεγμονές, οιδήματα και ουλές στα τοιχώματα του κόλπου, αιμορροΐδες ή παθήσεις του ουροποιητικού συστήματος.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, υπεύθυνος για τον πόνο κατά τη συνουσία είναι ο κολεόσπασμος, διαταραχή που χαρακτηρίζεται από ακούσιες και επώδυνες συσπάσεις των μυών που περιβάλλουν τον κόλπο, το αιδοίο και το περίνεο της γυναίκας, καθιστώντας κάθε απόπειρα σεξουαλικής επαφής επώδυνη ή και αδύνατη. Ο κολεόσπασμος μπορεί επίσης να οφείλεται σε ψυχολογικούς παράγοντες, σε σωματικά αίτια ή σε συνδυασμό και των δύο.
Η θεραπεία της δυσπαρευνίας περιλαμβάνει συνήθως συμβουλευτική υποστήριξη και φαρμακευτική αγωγή, συχνά δε ο συνδυασμός τους κρίνεται απαραίτητος.

Δεν έχω περίοδο, τι πρέπει να κάνω;2015-06-09T09:03:54+02:00

Αμηνόρροια

Με τον όρο αυτό χαρακτηρίζεται η απουσία ή διακοπή της εμμήνου ρήσης.
Διακρίνουμε δύο τύπους αμηνόρροιας ανάλογα με το εάν έχει ή όχι εμφανιστεί στο παρελθόν έμμηνος ρύση. Οι όροι που χρησιμοποιούνται αντίστοιχα είναι: δευτεροπαθής και πρωτοπαθής αμηνόρροια.
Έτσι πρωτοπαθή αμηνόρροια έχουμε όταν δεν εμφανίζεται περίοδος α) μέχρι την ηλικία των 13 ετών και απουσιάζουν τα δευτερογενή χαρακτηριστικά του φύλου (μαστοί, τρίχωση εφηβαίου και μασχάλης) ή β) μέχρι την ηλικία των 15 ετών με παρουσία δευτερογενών χαρακτηριστικών του φύλου. Η πρωτοπαθής αμηνόρροια μπορεί να οφείλεται σε χρωμοσωμικές ανωμαλίες, ανατομικές ανωμαλίες με γενετική προδιάθεση, ενδοκρινικές διαταραχές καθώς και υποθαλαμικά και υποφυσιακά σύνδρομα.
H δευτεροπαθής αμηνόρροια αφορά γυναίκες που, ενώ είχαν κανονικά περίοδο, αυτή ξαφνικά κόπηκε για διάστημα 3 καταμήνιων κύκλων τους ή γενικά 6 μηνών. Για τη δευτεροπαθή αμηνόρροια ενδέχεται να ευθύνονται αίτια παρόμοια με της πρωτοπαθούς, ενώ επιπλέον ενοχοποιούνται το στρες, η μεγάλη αύξηση ή μείωση του βάρους, κακοήθεις παθήσεις, φλεγμονές, το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών αλλά και φυσιολογικά αίτια, όπως η εγκυμοσύνη και ο θηλασμός.
Μια γυναίκα με αμηνόρροια πρέπει να απευθύνεται στο γυναικολόγο της. Εκείνος θα ζητήσει διάφορες εργαστηριακές ή/και παρακλινικές εξετάσεις και, ανάλογα με το πρόβλημα, θα συστήσει την κατάλληλη θεραπεία. Το πλήθος των αιτίων που προκαλούν αμηνόρροια καθιστά δύσκολη μία τυποποιημένη θεραπευτική προσέγγιση του προβλήματος αυτού. Αν το αίτιο είναι χρωμοσωμικό ή γονιδιακό η αντιμετώπιση είναι συμπτωματική• αν είναι επίκτητο και οργανικό είναι δυνατή η αιτιολογική και αποτελεσματική θεραπεία του.

Αιμορραγίες, ποιά είναι τα πιθανά αίτια;2015-06-09T08:59:44+02:00

Οι αιμορρραγίες από τον κόλπο είναι ένα σύνηθες πρόβλημα και μπορεί να προέρχονται από το ενδομήτριο, από τον τράχηλο, τον ίδιο τον κόλπο, τις σάλπιγγες ή ακόμα και να συγχέονται με αιμορραγία από το ουροποιητικό. Κάποιες φορές αποτελούν εκδήλωση διαταραχών πήξης του αίματος. Θεωρούνται παθολογικές, όταν προκαλούνται από οργανικά ή ορμονικά προβλήματα, ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Οι παθολογικές αιμορραγίες χρήζουν περαιτέρω διερεύνησης, προκειμένου να διαγνωστεί το αίτιο που τις προκαλεί και να συστηθεί η κατάλληλη αγωγή.

Στην αναπαραγωγική ηλικία
Οι αιμορραγίες κατά την αναπαραγωγική ηλικία της γυναίκας εμφανίζονται σε ποσοστό 10-30%. Διακρίνονται ανάλογα με τον χρόνο εμφάνισής τους σε σχέση με την κανονική περίοδο σε μηνορραγίες, μητρορραγίες ή μηνομητρορραγίες. Η βαριά αιμορραγία κατά τη διάρκεια μιας περιόδου (περίοδος >7 ημέρες ή ποσότητα αίματος >80ml) ονομάζεται μηνορραγία, ενώ αν η αιμορραγία εμφανίζεται ανάμεσα στις περιόδους, ονομάζεται μητρορραγία. Όταν συνυπάρχουν σε διάφορους κύκλους και οι δύο αυτές μορφές μιλάμε για μηνομητρορραγία. Μπορεί να οφείλονται σε ορμονικές διαταραχές, συστηματικές ενδοκρινοπάθειες, παθήσεις του αίματος, ή σε καλοήθεις και κακοήθεις παθήσεις του γεννητικού συστήματος όπως:
• Ινο/λειομυώματα
• Πολύποδες ενδομητρίου
• Υπερπλασία ή καρκίνος του ενδομητρίου
• Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα
• Ορμονοπαραγωγούς όγκους ωοθηκών
• Φλεγμονές
• Τραχηλικές βλάβες (πολύποδες, καρκίνος)
Η θεραπεία εξαρτάται από τη φύση του προβλήματος, τα αποτελέσματα των διαγνωστικών εξετάσεων και την ηλικία της ασθενούς.
Στην εγκυμοσύνη
Μικρή ή μέτρια αιμορραγία στην κύηση εμφανίζεται μερικές φορές χωρίς να αποτελεί πάντα ένδειξη κακής έκβασης αυτής. Αν συμβαίνει νωρίς στην εγκυμοσύνη, ίσως αποτελεί ένδειξη επαπειλούμενης ή τελείας αποβολής (αν είναι βαριά). Κατά το 2ο ή 3ο τρίμηνο μπορεί να οφείλεται σε προδρομικό πλακούντα. Η αποκόλληση πλακούντα συνδέεται συνήθως με αιμορραγία και πόνο στη μήτρα.
Αν η αιμορραγία εμφανιστεί μετά από εγκυμοσύνη ή αποβολή, μπορεί να αποτελεί ένδειξη ενδομητρίτιδας (φλεγμονής του ενδομητρίου) ή ατελούς καθαρισμού της μήτρας.
Μετά την εμμηνόπαυση
Κάθε αιμορραγία που εμφανίζεται μετά την εμμηνόπαυση πρέπει να ελέγχεται ιατρικά. Ενδέχεται να οφείλεται στη θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης που ακολουθεί η γυναίκα, σε ενδομητρίτιδα ή κολπίτιδα, σε υπερπλασία του ενδομητρίου, σε πολύποδα του ενδομητρίου ή του τραχήλου ή σε κακοήθη όγκο του ενδομητρίου ή του τραχήλου κ.ά.
Διάγνωση και αντιμετώπιση
Όταν μια γυναίκα εμφανίσει αιμορραγία, ο γυναικολόγος θα πάρει το ιατρικό ιστορικό της, θα την εξετάσει κλινικά και πιθανώς να την παραπέμψει για περαιτέρω εξετάσεις. Αυτές συνήθως περιλαμβάνουν (ανάλογα με την ηλικία και την κλινική εικόνα της γυναίκας) τεστ εγκυμοσύνης, τεστ Παπανικολάου, διακολπικό υπερηχογράφημα, ενώ, ανάλογα με την εικόνα του ενδομητρίου, μπορεί να χρειαστεί συμπληρωματικά υστεροσκόπηση και βιοψία. Απαραίτητος είναι ο έλεγχος της πηκτικότητας και η γενική εξέταση του αίματος. Η ακριβής διάγνωση θα καθορίσει τη θεραπευτική αγωγή.

Πόνος στο στήθος, τι σημαίνει;2015-06-09T00:34:28+02:00

Μαστωδυνία

Ο πόνος στο μαστό είναι αρκετά συχνός, χωρίς να σημαίνει κακοήθεια. Οφείλεται σε αιτίες είτε μέσα στο μαστό είτε έξω από το μαστό, που όμως αντανακλούν σ’ αυτόν.

Στις πρώτες περιλαμβάνονται φλεγμονές, τραυματισμοί, διατεταμένες κύστεις ή (σπανίως) κακοήθεια. Στις δεύτερες ανήκουν η αρθροπάθεια του ώμου, η μεσοπλεύριος νευραλγία και το αυχενικό σύνδρομο.

Τι είναι η Κολποσκόπηση;2015-06-09T00:02:11+02:00

Αποτελεί την εξέταση εκλογής, μαζί με το Test Παπανικολάου, για την πρώιμη διάγνωση προκαρκινικών και καρκινικών αλλοιώσεων του κατώτερου γεννητικού συστήματος της γυναίκας δηλ. τραχήλου, κόλπου και αιδοίου.

Η κολποσκόπηση γίνεται στις περιπτώσεις εκείνες που η κυτταρολογική εξέταση (test Παπανικολάου) αναδείξει κάποια βλάβη του τραχήλου όπως: δυσπλασία (CIN), ατυπία κυττάρων, αλλοιώσεις ενδεικτικές HPV λοίμωξης, κακοήθεια. Αρκετές φορές η κλινική εξέταση μπορεί να οδηγήσει τον γιατρό σε διενέργεια κολποσκόπησης χωρίς την αναμονή των κυτταρολογικών αποτελεσμάτων, όταν υπάρχει υψηλή υποψία για βλάβη του κατώτερου γεννητικού συστήματος.

Τα αποτελέσματα της κυτταρολογικής εξέτασης είναι ενδεικτικά της υποκείμενης βλάβης ενώ δεν παρέχονται πληροφορίες για το ακριβές σημείο της βλάβης. Ο βασικός ρόλος της κολποσκόπησης είναι ο ανατομικός καθορισμός της βλάβης, που μπορεί να βρίσκεται στον εξωτράχηλο, στον ενδοτράχηλο ή στον κόλπο, και η εκτίμηση της φύσης και της σοβαρότητας αυτής.

Είναι μικρής διάρκειας και σχετικά ανώδυνη εξέταση, εκτός από την περίπτωση που χρειαστεί να ληφθούν βιοψίες οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν μικρού βαθμού δυσφορία στην ασθενή.

Το όργανο που χρησιμοποιείται είναι το κολποσκόπιο το οποίο είναι ένα διοπτρικό μικροσκόπιο με ενσωματωμένη πηγή φωτός και δίνει τη δυνατότητα του άμεσου φωτισμού και μεγέθυνσης των περιοχών που πρόκειται να εξετασθούν.

Η εξέταση γίνεται με την επάλειψη του τραχήλου με διάλυμα οξεικού οξέος 3-5% με βαμβακοφόρο στυλεό ή σπρέυ. Ένα λεπτό μετά αξιολογείται η εικόνα που λαμβάνεται για τυχόν παθολογικές αλλοιώσεις (λευκωπό επιθήλιο, εικόνα μωσαϊκού, άτυπα αγγεία) και στη συνέχεια, αν χρειάζεται, γίνεται χρώση με Lugol. Στην περίπτωση που αναγνωρίζονται περιοχές με αλλοιώσεις του επιθηλίου γίνονται κολποσκοπικά κατευθυνόμενες βιοψίες, ώστε να υπάρχει ιστολογική επιβεβαίωση των βλαβών.

Η κολποσκόπηση, εκτός από τη διάγνωση και ιστολογική επιβεβαίωση παθολογικών καταστάσεων του κατώτερου γεννητικού συστήματος, χρησιμοποιείται και σε χειρουργικές επεμβάσεις στον τράχηλο, στον κόλπο, στο αιδοίο και στο περίνεο. Έτσι υπό κολποσκοπικό έλεγχο γίνονται: κωνοειδής εκτομή τραχήλου με αγκύλη διαθερμίας, laser CO2 ή βελόνα διαθερμίας, αφαίρεση βλαβών του κόλπου, εξάχνωση κονδυλωμάτων με Laser CO2 κα.

Με την κολποσκόπηση επίσης παρακολουθούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα ασθενείς που έχουν υποβληθεί σε θεραπεία για προκαρκινικές ή καρκινικές αλλοιώσεις ή ασθενείς που έχουν αλλοιώσεις αρχόμενες και αντιμετωπίζονται συντηρητικά. Η παρακολούθηση γίνεται πάντα σε συνδυασμό και με test Παπανικολάου και HPV-DNA typing ανάλογα με την κατάσταση.

Τι είναι η Υστεροσκόπηση;2015-06-09T00:00:19+02:00

Πρόκειται για την μέθοδο εκλογής για την διάγνωση και θεραπεία των περισσότερων παθολογικών καταστάσεων του εσωτερικού της μήτρας (ενδομητρικής κοιλότητας). Κατά την υστεροσκόπηση, από το στόμιο του τραχήλου εισάγεται μέσα στη κοιλότητα της μήτρας το υστεροσκόπιο το οποίο παρέχει την δυνατότητα άμεσης επισκόπησης, αξιολόγησης καθώς και θεραπευτικής παρέμβασης. Παράλληλα, στη μήτρα εισάγεται, ως διατατικό μέσο, διοξείδιο του άνθρακα ή φυσιολογικός ορός. Με την υστεροσκόπηση μπορούμε να παρατηρήσουμε το μέγεθος και το σχήμα της κοιλότητας της μήτρας καθώς και την ύπαρξη παθολογικών καταστάσεων αυτής, τα μητριαία στόμια των σαλπίγγων, την υφή και την ανάπτυξη του ενδομητρίου, και τον τραχηλικό σωλήνα.
Η διαγνωστική υστεροσκόπηση αποδεικνύεται ιδιαιτέρως αποτελεσματική σε περιπτώσεις ανώμαλης αιμορραγίας της μήτρας, στη διάγνωση του καρκίνου του ενδομητρίου, στην άμεση αναγνώριση ενδομητρικών πολυπόδων και ινομυωμάτων καθώς και στην υπογονιμότητα. Ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα της μεθόδου είναι ότι αναγνωρίζεται άμεσα η βλάβη και αν κρίνεται απαραίτητο παρέχεται η δυνατότητα κατευθυνόμενης βιοψίας από το ακριβές σημείο της βλάβης και όχι τυφλά, όπως γίνονταν παλιότερα με τη διαγνωστική και θεραπευτική απόξεση του ενδομητρίου. Η επεμβατική υστεροσκόπηση αξιοποιείται στην αφαίρεση πολυπόδων και ινομυωμάτων, στην καταστροφή του ενδομητρίου για την αντιμετώπιση των δυσλειτουργικών μηνομητρορραγιών, στη λύση των ενδομητρίων συμφύσεων, στην διατομή διαφράγματος διθάλαμης μήτρας, κ.ά.

Τι είναι η Υστεροσαλπιγγογραφία;2015-06-08T23:58:01+02:00

Η υστεροσαλπιγγογραφία αποτελεί την μέθοδο εκλογής για την αρχική εκτίμηση της λειτουργικότητας των σαλπίγγων, δηλαδή αν οι σάλπιγγες είναι ανοικτές, διογκωμένες ή αποφραγμένες. Η εξέταση επιτρέπει επίσης την εκτίμηση του μεγέθους, του σχήματος και της κατασκευής της μήτρας. Συνδυάζει την τεχνολογία των ακτίνων Χ και μιας ακτινοσκιερής σκιαγραφικής ουσίας που εγχέεται μέσω ειδικού καθετήρα στην κοιλότητα της μήτρας. Ακολουθούν διαδοχικές λήψεις με ταυτόχρονη άσκηση πίεσης για την καλύτερη απεικόνιση της μορφολογίας της μήτρας και των σαλπίγγων.

Οι βασικές ενδείξεις της υστεροσαλπιγγογραφίας είναι η υπογονιμότητα, οι επανειλημμένες αποβολές, η υπερηχογραφικά διαπιστωμένη παθολογία της ενδομητρικής κοιλότητας κ.ά.
Η εξέταση διενεργείται μετά το πέρας της εμμηνορρυσίας, μεταξύ της 5ης και 10ης ημέρας του κύκλου.

Τι είναι η Λαπαροσκόπηση;2015-06-08T23:52:22+02:00

Με την λαπαροσκοπική χειρουργική παρέχεται η δυνατότητα πλήρους ελέγχου των ενδοκοιλιακών οργάνων, δηλαδή των έσω γεννητικών οργάνων (μήτρας, σαλπίγγων, ωοθηκών) αλλά και των υπόλοιπων εσωτερικών οργάνων, όπως το έντερο, το ήπαρ, η χοληδόχος κύστη κ.λπ.

Για την εκτέλεσή της χρησιμοποιούνται λεπτά μεταλλικά, άκαμπτα εργαλεία τα οποία εισάγονται από μικρές τομές του δέρματος της κοιλιάς 0,5-1 εκ., οι οποίες, ανάλογα με το είδος της επέμβασης που πρόκειται να πραγματοποιηθεί, μπορεί να είναι από 2 έως 4, συμπεριλαμβανομένης και μιας τομής στον ομφαλό (από αυτήν εισάγεται στην κοιλιά η κάμερα). Στο τέλος της επέμβασης γίνεται πλαστική συρραφή των χειρουργικών οπών, προκειμένου τα μικρά σημάδια να υποχωρήσουν σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η αναισθησία που συνήθως χρησιμοποιείται είναι η γενική.
Η λαπαροσκόπηση προτιμάται έναντι των ανοιχτών επεμβάσεων λόγω της υψηλής χειρουργικής ακρίβειας και του σχεδόν ατραυματικού χειρισμού των ιστών, που μεγιστοποιεί την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των επεμβάσεων και ελαχιστοποιεί τη δημιουργία συμφύσεων. Συνοδεύεται όμως κι από άλλα πλεονεκτήματα, όπως η ελαχιστοποίηση του μετεγχειρητικού πόνου, με αποτέλεσμα τη γρήγορη κινητοποίηση της ασθενούς, η σύντομη παραμονή στο νοσοκομείο, το χαμηλότερο κόστος αλλά και το σαφώς καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα.
Στη γυναικολογία, η λαπαροσκόπηση αποτελεί πλέον την κύρια επεμβατική επιλογή για τη θεραπεία διαδεδομένων παθήσεων, όπως η ενδομητρίωση, οι κύστεις ωοθηκών, η υπογονιμότητα, οι συμφύσεις, οι παθήσεις των σαλπίγγων, τα ινομυώματα, η εξωμήτριος κύηση, η υστερεκτομή αλλά και οι περισσότεροι από τους γυναικολογικούς καρκίνους.

Απογαλακτισμός, πότε να διακόψω το θηλασμό;2015-06-08T21:11:15+02:00

Συνήθως από τον 6ο μήνα στο διαιτολόγιο του μωρού αρχίζουν να εισάγονται στερεές τροφές. Καθώς το μωρό αποκτά νέα ενδιαφέροντα, τα γεύματα γάλακτος περιορίζονται, αντίστοιχα όμως μειώνεται και η ποσότητα που παράγει το στήθος. Καλό είναι να συνεχίσετε να θηλάζετε παράλληλα με τα στερεά γεύματα. Πάντως, όποτε κι αν αποφασίσετε να διακόψετε το θηλασμό, να έχετε υπόψη σας τα παρακάτω:

– Αποφύγετε την απότομη διακοπή του θηλασμού, γιατί μπορεί να είναι συναισθηματικά επώδυνη για το μωρό σας.
– Μην προσφέρετε πια το στήθος στο μωρό σας, περιμένετε να σας το ζητήσει εκείνο. Σιγά σιγά, η ανάγκη του θα μειώνεται κι ο απογαλακτισμός θα επέλθει ομαλά και σταδιακά.
– Προσφέρετε το μπιμπερόν σαν υποκατάστατο του στήθους. Αν το μωρό δεν έχει ακόμη κλείσει το πρώτο έτος, θα το συνηθίσει χωρίς δυσκολία και θα σταματήσει ευκολότερα το θηλασμό.
– Αποφύγετε να απογαλακτίσετε όταν το μωρό είναι άρρωστο ή διανύει μεταβατική φάση.
– Διατηρείτε τη σωματική επαφή με το μωρό τις στιγμές που δεν θηλάζετε.

Αν δεν θηλάσω σωστά, θα πετρώσει το στήθος μου;2015-06-08T21:09:51+02:00

Ακολουθούν μερικά από τα συνηθέστερα προβλήματα που μπορεί να δυσχεράνουν τη διαδικασία του θηλασμού. Αλλά μην παραιτείστε! Είναι όλα αντιμετωπίσιμα.

Κόμποι και πετρώματα
Αν ένας γαλακτοφόρος πόρος δεν λειτουργεί σωστά, λόγω εξωγενών παραγόντων ή και της ίδιας της κατασκευής του στήθους, τότε ο αντίστοιχος λοβός του αδένα δεν αδειάζει. Σε εκείνο το σημείο, το στήθος εμφανίζεται σκληρό, ευαίσθητο και κόκκινο.

Για να αντιμετωπίσετε τους κόμπους, συνιστάται:

– Να συνεχίστε να θηλάζετε, καθώς συνήθως το πρόβλημα ξεπερνιέται σε 1-2 μέρες.
– Να τοποθετείτε στο στήθος ζεστές κομπρέσες.
– Να κάνετε μασάζ στη σκληρή περιοχή κατά τη διάρκεια του θηλασμού.
– Να είστε ήρεμη και να ξεκουράζεστε επαρκώς.
– Να πίνετε αρκετά υγρά και να ενισχύσετε τη φυσική άμυνα του οργανισμού σας με την κατάλληλη διατροφή.

Μαστίτιδα
Η μαστίτιδα κατά τη διάρκεια του θηλασμού εκδηλώνεται όταν μικρόβια μολύνουν κάποιο λοβό του αδένα του στήθους. Θα το καταλάβετε, αν στα συμτώματα που περιγράφονται πιο πάνω προστεθεί υψηλός πυρετός, πόνοι στις αρθρώσεις, και αίσθημα κόπωσης και κατάπτωσης. Εάν ο πυρετός κρατήσει πάνω από μία ημέρα, απευθυνθείτε στο γιατρό σας για να σας χορηγήσει αντιβίωση συμβατή με το θηλασμό. Ούτε τώρα πρέπει να διακόψετε το θηλασμό, καθώς το γάλα σας δεν θα βλάψει το μωρό. Αν ο θηλασμός είναι επώδυνος, προτιμήστε να αντλείτε το γάλα με θήλαστρο. Προσπαθήστε να κοιμάστε και να ξεκουράζεστε, και, με τη βοήθεια της φαρμακευτικής αγωγής, θα αισθανθείτε σύντομα καλά.

Προβλήματα θηλών

Επίπεδες / εισέχουσες θηλές
Οι θηλές που σε κατάσταση ηρεμίας είναι επίπεδες βγαίνουν προς τα έξω όταν δεχθούν κάποιο ερέθισμα (π.χ. χαμηλή θερμοκρασία, ακόμη και η απλή ελαφριά τριβή).

Εισέχουσες είναι οι θηλές που σε κατάσταση ηρεμίας μπορεί να είναι στραμμένες προς τα έξω, όταν όμως ασκηθεί κάποιο ερέθισμα στο στήθος, στρέφονται προς τα μέσα. Για να ξεπεράσετε αυτά τα προβλήματα και να καταφέρετε να θηλάσετε, συμβουλευθείτε κάποιον ειδικό σε θέματα θηλασμού. Ακόμη και στη δική σας περίπτωση ο θηλασμός είναι εφικτός.

Ραγάδες θηλών
Πρόκειται για τις πληγές που προκαλούνται στις θηλές, όταν το μωρό δεν «παίρνει» σωστά το στήθος. Αν και αποτελούν συχνό πρόβλημα κατά το θηλασμό, ειδικά τις πρώτες εβδομάδες, είναι επώδυνες και ενδέχεται να σας αποθαρρύνουν. Μην αφήσετε το πρόβλημα να εξελιχθεί, με τις πρώτες ενδείξεις απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό θηλασμού για να σας συμβουλεύσει.

Γιατί είναι απαραίτητος ο μητρικός θηλασμός;2015-06-08T21:07:43+02:00

Οι ιατρικοί λόγοι

Η σύγχρονη ιατρική έρευνα έχει δείξει ότι το μητρικό γάλα συμβάλλει σημαντικά:

– στην προφύλαξη από αλλεργίες
– στην προστασία από μολύνσεις, χάρη στα αντισώματα που περιέχει
– στην πνευματική ανάπτυξη των παιδιών, χάρη στην ειδική σύσταση των λιπών του
– στην ψυχική ανάπτυξή τους, λόγω της σωματικής επαφής μητέρας-παιδιού που ευνοεί ο θηλασμός
– στην ανάπτυξη των οστών και των μυών του προσώπου, καθώς και στην οδοντοφυΐα, λόγω της προσπάθειας που καταβάλλει το βρέφος για να απομυζήσει την τροφή του
– στην υγεία του εντέρου, στην προστασία των νεφρών και του ήπατος των βρεφών
– στην καταπολέμηση του νεογνικού ίκτερου
– στην καταπολέμηση του Συνδρόμου Αιφνίδιου Βρεφικού Θανάτου (SIDS).

Οι διατροφικοί λόγοι

Tο μητρικό γάλα αποτελεί πλήρη τροφή, καθώς περιέχει:
κατά το μεγαλύτερο μέρος του νερό κι έτσι προστατεύει τα μωρά από την αφυδάτωση ακόμη και τους ζεστούς θερινούς μήνες·
πρωτεΐνες, με σύσταση ιδανική για το ανώριμο πεπτικό σύστημα του μωρού, που απορροφώνται εξολοκλήρου από το έντερό του. Έτσι, τα μωρά που θηλάζουν χρειάζονται μικρότερες ποσότητες γάλακτος για να πάρουν βάρος, καθώς μπορούν να απορροφήσουν στο μέγιστο τις πρωτεΐνες και τα άλλα συστατικά του. Οι πρωτεΐνες του μητρικού γάλακτος περιέχουν επίσης ένζυμα και αντισώματα που δεν μπορούν να κατασκευαστούν βιομηχανικά· υδατάνθρακες, κυρίως δε λακτόζη (την κυριότερη μετά το λίπος πηγή ενέργειας για το μωρό) και λακτάση, που βοηθά στη διάσπαση της λακτόζης στο έντερο του μωρού και κάνει το μητρικό γάλα ακόμα πιο εύπεπτο· λίπη, την κυριότερη πηγή ενέργειας για το μωρό. Τα λίπη του μητρικού γάλακτος συμβάλλουν στην απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών, την ανάπτυξη του εγκεφάλου και την καλή λειτουργία της όρασης. Το ποσοστό των λιπών στο μητρικό γάλα διαφέρει ακόμα και στην ίδια γυναίκα, από ώρα σε ώρα: τις πρωινές ώρες είναι πλουσιότερο σε λίπος, ενώ στην αρχή του γεύματος είναι πλούσιο σε υδατάνθρακες και προς το τέλος πλουσιότερο σε λίπος· τέλος, το μητρικό γάλα περιέχει βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία, ζωντανά κύτταρα αλλά και ορμόνες που λειτουργούν προστατευτικά και για το στήθος της θηλάζουσας μητέρας.

Θηλασμός, είναι υποχρεωτικός;2015-06-08T21:07:05+02:00

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, για τους πρώτους έξι μήνες της ζωής του παιδιού συστήνεται αποκλειστικός θηλασμός. Από τον 6ο μήνα, καλό είναι να εισάγονται σιγά σιγά στερεές τροφές, ο θηλασμός όμως μπορεί να συνεχιστεί παράλληλα για όσο χρόνο επιθυμούν η μητέρα και το παιδί.

Οι λόγοι για την επιλογή του μητρικού γάλακτος έναντι αυτών του εμπορίου είναι πολλοί κι έχουν να κάνουν με την υγεία τόσο του βρέφους όσο και της μητέρας.

Πως θα έχω μία υγιή εγκυμοσύνη;2015-06-08T21:03:33+02:00

Η εγκυμοσύνη είναι μια περίοδος κατά την οποία επιβάλλεται να προσέξετε και να φροντίσετε όσο καλύτερα μπορείτε τον εαυτό σας. Οι παρακάτω απλές συμβουλές μπορούν να σας βοηθήσουν να βελτιώσετε σημαντικά την καθημερινότητά σας στους 9 μήνες της αναμονής και να φέρετε στον κόσμο ένα υγιές μωρό!

Ακολουθήστε μια ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή. Η ποιότητα στην εγκυμοσύνη είναι πολύ σημαντικότερη από την ποσότητα. Η διατροφή σας πρέπει να περιλαμβάνει καθημερινά λαχανικά και φρούτα, υδατάνθρακες (κατά προτίμηση ολικής άλεσης), πρωτεΐνες (ψάρι, κρέας, αβγά, ξηρούς καρπούς), γάλα ή/και γαλακτοκομικά προϊόντα. Επίσης, μην παραλείπετε να ενυδατώνεστε τακτικά!
Μεγάλη προσοχή στην καθαριότητα των τροφίμων! Τρόφιμα όπως τα μαλακά ή μπλε τυριά μπορεί να είναι πηγή λιστέριας που απειλεί την υγεία τόσο της κύησης όσο και του νεογνού. Για να προστατευθείτε απο τη σαλμονέλα, αποφύγετε τα κακοψημένα πουλερικά, και τα ωμά ή ελαφρώς μαγειρεμένα αβγά. Τέλος, για να αποφύγετε την τοξοπλάσμωση που μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στο αγέννητο μωρό σας και στην κύηση, είναι σημαντικό να φοράτε πάντοτε σκληρά γάντια όταν καθαρίζετε κόπρανα γάτας και μολυσμένο χώμα, να μην καταναλώνετε ωμό ή μισοψημένο κόκκινο κρέας, και να πλένετε προσεκτικά φρούτα, λαχανικά και σαλάτες.
Να γυμνάζεστε όποτε και όσο το επιτρέπει η εγκυμοσύνη σας. Ακόμη και το απλό περπάτημα μπορεί να σας δώσει τη δύναμη για να αντεπεξέλθετε στο επιπλέον βάρος, θα σας βοηθήσει να διαχειριστείτε αποτελεσματικότερα το άγχος της εγκυμοσύνης και του τοκετού, και θα διευκολύνει την ανάκτηση της παλιάς σας φόρμας μετά τη γέννα. Σημαντικό είναι επίσης να τονώσετε τους μυς της λεκάνης σας με ειδικό πρόγραμμα ασκήσεων που μπορεί να σας υποδείξει ο γιατρός ή η μαία σας.
Αν δεν μπορείτε να απέχετε εντελώς, τουλάχιστον περιορίστε στο ελάχιστο την κατανάλωση οινοπνεύματος, καθώς το μωρό σας απειλείται από το εμβρυϊκό σύνδρομο αλκοόλης (FAS), που επηρεάζει τη διανοητική και σωματική ανάπτυξη των παιδιών.
Προτιμήστε ποτά και ροφήματα χωρίς καφεϊνη.
Σταματήστε το κάπνισμα. Οι γυναίκες που καπνίζουν αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο αποβολής, πρόωρου τοκετού, ενδομήτριου θανάτου, αλλά και σύνδρομου αιφνίδιου βρεφικού θανάτου μετά τη γέννα. Καλό είναι το κάπνισμα να κόβεται ήδη από την περίοδο που προσπαθείτε να μείνετε έγκυος!
Προσπαθήστε να ξεκουράζεστε όσο μπορείτε περισσότερο. Φροντίστε να εξασφαλίσετε λίγη ώρα ανάπαυσης το μεσημέρι και, αν αυτό δεν είναι εφικτό, δοκιμάστε τεχνικές χαλάρωσης που θα ανακουφίζουν το άγχος σας μέσα στην ημέρα και θα σας βοηθούν να ξεκουράζεστε καλύτερα τη νύχτα.
Συμπληρώματα διατροφής

Σε γενικές γραμμές, η ισορροπημένη διατροφή εξασφαλίζει στη μέλλουσα μητέρα όλα τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά. Κάποιες φορές όμως η έγκυος αδυνατεί να ακολουθήσει σωστή και πλήρη διατροφή. Αυτό μπορεί να οφείλεται, π.χ., στους συχνούς εμετούς κατά τους πρώτους μήνες της κύησης ή στο περιβάλλον και τον τρόπο ζωής της εγκύου. Η χορήγηση συμπληρωμάτων διατροφής κρίνεται απαραίτητη σε αυτές τις περιπτώσεις.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια ολοένα και συχνότερα χορηγούνται συμπληρώματα, ανεξαρτήτως ειδικών συνθηκών. Τα πιο συνηθισμένα είναι τα ακόλουθα:

Φυλλικό οξύ: ιδιαίτερα σηµαντική βιταµίνη για το νευρικό σύστηµα του εµβρύου στη διάρκεια του 1ου τριµήνου της εγκυµοσύνης, κυρίως για την ανάπτυξη του εγκεφάλου και της σπονδυλικής στήλης. Στη φύση, βρίσκεται σε µεγάλες ποσότητες στα αβγά, στα πορτοκάλια, στα πράσινα λαχανικά, στα όσπρια, στα φιστίκια και στα δηµητριακά. Συνήθως κρίνεται απαραίτητη η χορήγηση 4mg φυλλικού οξέος ηµερησίως 4 βδοµάδες πριν από την κύηση και για τους 3 πρώτους µήνες της.
Σίδηρος: Η κύηση αυξάνει τις ηµερήσιες ανάγκες του οργανισµού σε ποσότητες που είναι δύσκολο να καλύψει η διατροφή ή οι αποθήκες σιδήρου της εγκύου. Έτσι, µετά τη 16η εβδοµάδα της κύησης, χορηγούνται συνήθως 30-60mg σιδήρου ηµερησίως (η ποσότητα μπορεί να είναι και μεγαλύτερη, π.χ. σε περιπτώσεις πολύδυμης κύησης).
Προσοχή! Αποφεύγετε τη λήψη του σιδήρου µαζί µε ασβέστιο, αντιόξινα, τσάι ή καφέ, καθώς ελαττώνουν την απορρόφησή του από το πεπτικό σύστηµα.
Ασβέστιο: Χρησιµοποιείται κυρίως για την ανάπτυξη του εµβρυϊκού σκελετού. Η προτεινόµενη ποσότητα ημερήσιας πρόσληψης ασβεστίου στην κύηση είναι 1.200mg, δηλαδή 400mg περισσότερα από τις συνήθεις ανάγκες. Πλούσιες φυσικές πηγές ασβεστίου είναι τα γαλακτοκοµικά προϊόντα, λαχανικά όπως το λάχανο, το µπρόκολο κι ο µαϊντανός, και µικρά ψάρια, όπως οι σαρδέλες, (όταν καταναλώνονται με τα κόκαλά τους).
Μαγνήσιο: Στην εγκυμοσύνη, το μαγνήσιο συμβάλλει στην πρόληψη και την αντιμετώπιση επεισοδίων προεκλαμψίας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο τοκετό. Ενδεικτικά, η ημερήσια συνιστώμενη δόση μαγνησίου για τις εγκύους είναι 320 mg.
Στοματική υγιεινή

Το άγχος και η κούραση της εγκυμοσύνης έχουν συχνά ως αποτέλεσμα οι μέλλουσες μητέρες να παραμελούν την υγεία των δοντιών τους. Ωστόσο, η φροντίδα της στοματικής κοιλότητας είναι πολύ σημαντική για τη σωματική αλλά και ψυχική ευεξία της εγκύου.
Παλιότερα πίστευαν πως το έμβρυο για να αναπτυχθεί «κλέβει» ασβέστιο από τη μητέρα με αποτέλεσμα να χαλάνε τα δόντια της. Στην πραγματικότητα, για τα οδοντιατρικά προβλήματα της εγκύου ευθύνονται οι λιχουδιές που καταναλώνει στα μεσοδιαστήματα των γευμάτων και που συνήθως περιέχουν ζάχαρη σε μεγάλες ποσότητες. Από την άλλη, κατά την εγκυμοσύνη παρατηρείται αυξημένη έκκριση διαφόρων ορμονών που ενδέχεται να προκαλούν πόνο, οίδημα ή και αιμορραγία των ούλων της εγκύου. Το πρόβλημα αυτό υποχωρεί μετά τον τοκετό.
Προληπτικά, συνιστάται συχνό βούρτσισμα και χρήση οδοντικού νήματος, αλλά και περιοδικός οδοντιατρικός έλεγχος, μία με δύο φορές κατά τη διάρκεια της κύησης.

Σε ποιά εβδομάδα κύησης θεωρείται Πρόωρος ο τοκετός;2015-06-08T20:57:22+02:00

Πρόωρος θεωρείται ο τοκετός που συμβαίνει πριν από την συμπλήρωση των 37 εβδομάδων της κύησης. Ένα μωρό που γεννιέται στις 23 εβδομάδες έχει πιθανότητες επιβίωσης 7-10%, αλλά οι πιθανότητες επιβίωσης ενός μωρού μετά τις 32 εβδομάδες ανεβαίνει στο 95%.
Προδιαθεσικοί παράγοντες για πρόωρο τοκετό αποτελούν:

Η πολύ μικρή ή πολύ μεγάλη ηλικία της εγκύου
Το κάπνισμα
Το άγχος
Η επίπονη, πολύωρη και βαριά εργασία της εγκύου
Η κακή διατροφή
Η κατάχρηση αλκοόλ, καφέ και η χρήση ναρκωτικών ουσιών
Το ιστορικό αποβολών ή πρόωρων τοκετών
Οι συγγενείς ανωμαλίες της μήτρας
Οι συστηματικές λοιμώξεις
Οι προηγηθείσες επεμβάσεις στον τράχηλο
Οι πολύδημες κυήσεις
Το υδράμνιο (αυξημένη ποσότητα αμνιακού υγρού)
Η πρόωρη ρήξη των υμένων
Συμπτώματα

Ο πρόωρος τοκετός προειδοποιεί με ενδείξεις. Αν αυτές αναγνωριστούν έγκαιρα, υπάρχει δυνατότητα ακόμη και να αποτραπεί ο πρόωρος τοκετός. Επικοινωνήστε με το γιατρό σας αν:

Νιώσετε πόνο στην πλάτη ή στην κοιλιά, ειδικά αν δεν ανακουφίζεται με την αλλαγή στάσης.
Έχετε συστολές μήτρας σε τακτά διαστήματα, δηλαδή έξι ή περισσότερες μέσα σε μία ώρα
Έχετε δύσοσμες εκκρίσεις με κνησμό, που μπορεί να υποδεικνύουν φλεγμονή. Τον ίδιο κίνδυνο δημιουργούν οι συχνές ουρολοιμώξεις.
Παρατηρήσετε ξαφνική αύξηση των εκκρίσεών σας. Μπορεί να είναι ένδειξη ότι «έσπασαν τα νερά».
Παρουσιαστεί αιμορραγία.
Νιώσετε πίεση στην πύελο ή αίσθημα ότι το μωρό σπρώχνει προς τα κάτω.
Aν ο γιατρός σας υποψιάζεται πρόωρο τοκετό, θα προσπαθήσει να παρατείνει κατά το δυνατόν την εγκυμοσύνη σας, ώστε να ωριμάσει περισσότερο το έμβρυο, και θα συστήσει ξεκούραση και αποφυγή του στρες.

Φυσιολογικός τοκετός ή καισαρική τομή;2015-06-08T20:55:04+02:00

Περίπου 1 στις 7 εγκύους που ξεκινούν φυσιολογικό τοκετό υποβάλλονται τελικά σε χειρουργική επέμβαση (καισαρική τομή) για διάφορους λόγους. Το αίτιο μπορεί να είναι η αναστολή της διαστολής του τραχήλου, το σταμάτημα των συστολών της μήτρας, η αδυναμία καθόδου του εμβρύου ή ενδείξεις δυσφορίας του εμβρύου όταν η διαδικασία του τοκετού βρίσκεται σε εξέλιξη.

Υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις που επιβάλλουν τη διενέργεια καισαρικής τομής πριν ακόμη αρχίσει ο τοκετός. Από αυτές, άλλες έχουν να κάνουν με το μωρό κι άλλες με τη μητέρα, όπως:

Προηγούμενες χειρουργικές επεμβάσεις στη μήτρα
Προηγούμενη γέννα με καισαρική τομή
Υπερτασική νόσος της κύησης
Ανεξέλεγκτος σακχαρώδης διαβήτης
Δυσαναλογία εμβρύου-πυέλου
Επιπωματικός πλακούντας
Πρόωρη αποκόλληση πλακούντα
Επιβράδυνση της ενδομήτριας ανάπτυξης
Εμβρυϊκή δυσφορία
Ανώμαλη προβολή του εμβρύου
Πρόπτωση του ομφάλιου λώρου
Έρπης των γεννητικών οργάνων (κατά την ενεργό φάση).
Η διαδικασία

Μια επέμβαση καισαρικής τομής ολοκληρώνεται μέσα σε 30 – 45 λεπτά περίπου. Το μωρό γεννιέται μέσα στα πρώτα 5΄-10΄ και η υπόλοιπη ώρα αφιερώνεται στα ράμματα του τοιχώματος της μήτρας και της κοιλιάς. Αν έχει γίνει επισκληρίδιος αναισθησία, το μωρό μπορεί να έρθει σε επαφή με το σώμα της μητέρας του αμέσως μετά τον τοκετό. Η λεχώνα θα πρέπει να ενθαρρυνθεί να σηκωθεί από το κρεβάτι της αργά το βράδυ της ίδιας μέρας ή το αργότερο την επομένη, για να περπατήσει και να επανέλθουν σταδιακά οι σωματικές της λειτουργίες. Η ροή των λοχείων είναι κανονική, σαν να είχε γεννήσει με φυσιολογικό τοκετό. Η καισαρική τομή δεν επηρεάζει τη διαδικασία του θηλασμού.

Ποιά είναι τα στάδια του τοκετού;2015-06-08T20:54:03+02:00

Η εξέλιξη του φυσιολογικού τοκετού

1ο στάδιο: Η διαστολή του τραχήλου

Ο φυσιολογικός τοκετός ξεκινάει όταν η μήτρα αρχίζει να συστέλλεται ρυθμικά και ο τράχηλος να διαστέλλεται. Στην αρχή οι συστολές είναι αραιές και μικρής έντασης· αντίστοιχα η διαστολή του τραχήλου προοδεύει αργά. Η φάση αυτή, η οποία αποτελεί την λανθάνουσα φάση του τοκετού, μπορεί να διαρκέσει ακόμη και περισσότερες από 10 ώρες. Όταν οι συστολές γίνονται πολύ έντονες και συχνές, η επίτοκος μπαίνει στην ενεργό φάση του 1ου σταδίου του τοκετού, κατά την οποία θα ολοκληρωθεί η διαστολή του τραχήλου. Η ρήξη των υμένων (το «σπάσιμο των νερών») θα συμβεί κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του 1ου σταδίου.

2ο στάδιο: Κάθοδος του εμβρύου και τοκετός

Αυτό το στάδιο ξεκινά με την πλήρη διαστολή του τραχήλου και ολοκληρώνεται με τον τοκετό του εμβρύου. Σε κάθε συστολή της μήτρας το κεφάλι του εμβρύου ωθείται προς την έξοδο του κόλπου. Ο τοκετός του εμβρύου μπορεί να διαρκέσει από λίγα λεπτά μέχρι και λίγες ώρες (κατά μέσο όρο 20 λεπτά στις πολυτόκες και 50 λεπτά στις πρωτοτόκες) . Αν ωστόσο η διαδικασία είναι ιδιαιτέρως αργή ή υπάρχουν ενδείξεις ότι το έμβρυο δεν παίρνει αρκετό οξυγόνο, παρεμβαίνει ο μαιευτήρας και επιταχύνει τον τοκετό με εμβρυουλκία (συνήθως με αναρροφητικό εμβρυουλκό ή και μεταλλικό λιγότερο συχνά).
Πρώτο εμφανίζεται μέσα από τα χείλη του αιδοίου το κεφαλάκι του εμβρύου. Όταν τελικά βγει και το υπόλοιπο σώμα, γίνεται η απολίνωση (κόψιμο) του ομφάλιου λώρου και το νεογνό τοποθετείται στον ειδικό χώρο για τη φροντίδα του.

3ο στάδιο: Έξοδος του πλακούντα

Μετά την έξοδο του μωρού και με συστολές μικρότερης έντασης, η μήτρα εξωθεί τον πλακούντα και τους υμένες. Ο γιατρός θα εξετάσει τη γυναίκα και θα αποκαταστήσει με ράμματα τυχόν ρήξεις που έχουν προκληθεί στον τράχηλο, στον κόλπο ή στο περίνεο.

Τι είναι η περινεοτομή;

Είναι μια τομή στο δέρμα και τους μυς του περινέου που πραγματοποιείται από τον γιατρό μετά την εμφάνιση του κεφαλιού του νεογνού. Η τομή αυτή γίνεται προκειμένου να διευκολυνθεί η έξοδος του εμβρύου και για να προληφθούν οι μη ελεγχόμενες ρήξεις στο περίνεο και τον κόλπο. Η περινεοτομή γίνεται με τοπική αναισθησία.

Αν τα νερά σπάσουν πολύ νωρίτερα…

Πρώτ’ απ’ όλα, συνιστάται ψυχραιμία και άμεση επικοινωνία με το γιατρό. Οι συστολές μπορεί να αρχίσουν μέσα στο δεύτερο 24ωρο, αλλά η απώλεια του αμνιακού υγρού στο μεταξύ δεν απειλεί το έμβρυο. Πάντως, αν ο γιατρός το κρίνει απαραίτητο, θα χορηγήσει ενδοφλεβίως ωκυτοκίνη, προκειμένου να επισπεύσει την ενεργοποίηση της μήτρας.

Οι γείτονες έχουν γάτα, πως να προστατευτώ από το Τοξόπλασμα;2015-06-08T20:48:25+02:00

Η τοξοπλάσμωση οφείλεται σε ένα παράσιτο, το σπορόζωο Toxoplasma gondii, που ανήκει στα πρωτόζωα. Οι άνθρωποι μολύνονται κατά κύριο λόγο από τις μολυσμένες γάτες, που αποβάλλουν τις ωοκύστεις με το τοξόπλασμα στα κόπρανά τους, και το φέρουν στο τρίχωμα και το στόμα τους. Το παράσιτο μεταδίδεται επίσης όταν μολυσμένο κρέας καταναλωθεί ωμό ή μισοψημένο.
Εάν μια γυναίκα μολυνθεί από το τοξόπλασμα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, τότε και το έμβρυο διατρέχει τον κίνδυνο να μολυνθεί. Η προσβολή του εμβρύου, αν δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα, μπορεί να προκαλέσει ακόμη και αυτόματη αποβολή ή ενδομήτριο θάνατο, ή να οδηγήσει στη γέννηση βρέφους με σοβαρές ανωμαλίες στο νευρικό σύστημα και τα σπλάγχνα του.
Ωστόσο, η συχνότητα προσβολής του εμβρύου σχετίζεται με το στάδιο της κύησης. Ο κίνδυνος αυξάνεται με την πρόοδο της κύησης (15% για το πρώτο, 30% για το δεύτερο και 60% για το τρίτο τρίμηνο), αλλά η βαρύτητα της λοίμωξης του εμβρύου είναι αντιστρόφως ανάλογη.
Επειδή η οξεία λοίμωξη από τοξόπλασμα στις περισσότερες περιπτώσεις δεν δίνει συμπτώματα, πρέπει να γίνεται ορολογικός έλεγχος στην έγκυο κατά την πρώτη επίσκεψη στον μαιευτήρα.

Πώς θα αποφύγω το τοξόπλασμα;
Αποφεύγετε την κατανάλωση ατελώς μαγειρεμένων κρεάτων
Πλένετε καλά τα χέρια όταν χειρίζεστε ωμό κρέας.
Πλένετε επιμελώς τα φρούτα και τα λαχανικά που καταναλώνετε
Αν έχετε γάτα στο σπίτι σας, φροντίστε να της παρέχετε σωστή διατροφή και καθαρίζετε την άμμο της με προσοχή.

Ποιά είναι η διαφορά μεταξύ Προεκλαμψίας και Εκλαμψίας;2015-06-08T20:45:52+02:00

Προεκλαμψία
Το 3%-8% των εγκύων ενδέχεται να παρουσιάσουν προεκλαμψία, κατά την οποία παρατηρείται υψηλή αρτηριακή πίεση, οιδήματα και πρωτεϊνουρία, συνήθως μετά την 20ή εβδομάδα της κύησης. Η προεκλαμψία μπορεί επίσης να εμφανιστεί κατά τον τοκετό ή και μετά (εντός 48 ωρών συνήθως). Όταν παρατηρηθεί προεκλαμψία πριν από την 20η εβδομάδα της εγκυμοσύνης θα πρέπει να διερευνηθούν οι περιπτώσεις της νεφρικής νόσου και της μύλης κύησης. Η αυξημένη αρτηριακή πίεση δεν σημαίνει απαραίτητα προεκλαμψία, καθώς στις μισές περιπτώσεις προϋπάρχει της εγκυμοσύνης (χρόνια ιδιοπαθής υπέρταση).

Η προεκλαμψία προκαλείται από βλάβη του ενδοθηλίου των αγγείων και αυξημένη φλεγμονώδη αντίδραση, τα οποία οδηγούν σε αγγειόσπασμο, ανεπαρκή πλακουντοποίηση και αγγειογένεση. Οι αγγειακές βλάβες δεν περιορίζονται μόνο στην μήτρα, αλλά και σε άλλα όργανα, όπως οι νεφροί, το ήπαρ, οι πνεύμονες και ο εγκέφαλος που οδηγούν στην χαρακτηριστική εμφάνιση της νόσου. Η περιορισμένη ροή του αίματος προς τη μήτρα και το έμβρυο μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη ανάπτυξη του εμβρύου, τη σημαντική μείωση του αμνιακού υγρού, τον πρόωρο τοκετό ή και την αποκόλληση του πλακούντα.
Για την αντιμετώπιση αυτών των κινδύνων, μοναδική λύση είναι ο τοκετός, ανάλογα βέβαια με την ηλικία της εγκυμοσύνης. Αν το μωρό γεννηθεί πριν από την 37η εβδομάδα της κύησης, ενδέχεται να αντιμετωπίσει προβλήματα που συνδέονται με την πρόωρη γέννησή του.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, πάντως, η προεκλαμψία είναι ήπιας μορφής, και εμφανίζεται προς το τέλος της εγκυμοσύνης (και, με την κατάλληλη φροντίδα, χωρίς ιδιαίτερες επιπτώσεις για τη μητέρα και το μωρό).

Σύνδρομο HELLP
Σε σοβαρές μορφές προεκλαμψίας η ταυτόχρονη παρουσία αιμόλυσης, αύξησης των τιμών των ηπατικών ενζύμων και θρομβοπενίας δημιουργεί το σύνδρομο H.E.L.L.P (=Hemolysis Elevated Liver enzymes Low Platelets syndrome). Οι επιπλοκές του συνδρόμου είναι ποικίλες, όπως: αποκόλληση πλακούντα, αιμορραγία κατά ή μετά τον τοκετό, πνευμονικό οίδημα, νεφρική ανεπάρκεια, αιμάτωμα ήπατος, διάχυτη ενδαγγειακή πήξη, εγκεφαλική αιμορραγία. Για το λόγο αυτό, η έγκυος με προεκλαμψία ελέγχεται τακτικά με αιματολογικές εξετάσεις για ενδείξεις του συνδρόμου H.E.L.L.P.

Εκλαμψία
Σπανιότερα, η προεκλαμψία μπορεί να προκαλέσει κρίσεις – σπασμούς , των οποίων συνήθως προηγούνται δυνατός κι επίμονος πονοκέφαλος, διαταραχές όρασης, σύγχυση ή έντονος κοιλιακός πόνος. Σε αυτές τις περιπτώσεις μιλάμε για εκλαμψία με πολύ σοβαρές επιπτώσεις τόσο για τη μητέρα όσο και για το έμβρυο.

Πότε να ενημερώσω το γιατρό μου;

Οι έγκυοι με προεκλαμψία μπορεί να παρουσιάσουν οίδημα στο πρόσωπο, γύρω από τα μάτια, στα χέρια, τα πόδια ή τους αστραγάλους.

Το ξαφνικό αυτό πρήξιμο προκαλείται από κατακράτηση υγρών και μπορεί να οδηγήσει σε απότομη αύξηση του βάρους της εγκύου.

Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις προεκλαμψίας, μπορεί να παρατηρήσετε:

Έντονο ή επίμονο πονοκέφαλο
Διαταραχές όρασης
Έντονο κοιλιακό πόνο ή ενόχληση στην άνω κοιλιακή χώρα
Ναυτία και εμετό
Ωστόσο, σε πρώιμο στάδιο, η προεκλαμψία μπορεί να μη δώσει καθόλου συμτώματα. Ακόμη, συμπτώματα όπως το οίδημα και η αύξηση του βάρους μπορεί να μοιάζουν με τα κλασικά συμπτώματα εγκυμοσύνης. Για το λόγο αυτόν είναι σημαντική η τακτική μέτρηση της αρτηριακής πίεσης και της πρωτεϊνης στα ούρα της εγκύου.

Επίσης, κάποιοι παράγοντες θεωρούνται προδιαθεσικοί:

Χρόνια υπέρταση
Θρομβοφιλία
Διαβήτης
Νεφρική ανεπάρκεια
Συστηματικός ερυθηματώδης λύκος
Οικογενειακό ιστορικό προεκλαμψίας
Παχυσαρκία
Δίδυμη ή πολύδυμη κύηση
Πολύ μικρή ή πολύ μεγάλη ηλικία της εγκύου

Πώς αντιμετωπίζεται;
Ο γιατρός σας θα πάρει την πίεσή σας, και θα σας υποβάλει σε εξετάσεις αίματος και ούρων για να διαπιστώσει τη σοβαρότητα του προβλήματος. Θα κάνει επίσης υπερηχογράφημα και καρδιοτοκογράφημα για να ελέγξει επίσης το βιοφυσικό προφίλ του εμβρύου.
Αν η προεκλαμψία σας είναι ήπιας μορφής και η εγκυμοσύνη σας βρίσκεται προς το τέλος της (37η εβδομάδα και μετά), το πιθανότερο είναι πως θα προχωρήσει στον τοκετό, ειδικά αν ο τράχηλός σας έχει αρχίσει να λεπταίνει και να διαστέλλεται. Αν δεν είστε ακόμη 37 εβδομάδων, αλλά η κατάστασή σας δείχνει σταθερή και το μωρό σας σε καλή κατάσταση, πιθανόν να σας στείλει προς το παρόν στο σπίτι σας, χορηγώντας την κατάλληλη αγωγή καθώς και συνιστώντας σας προσοχή και ξεκούραση (η κατάκλιση γενικά διατηρεί τα επίπεδα της αρτηριακής πίεσης χαμηλά) και να σας ζητήσει συχνότερες επισκέψεις για να παρακολουθεί στενά την εξέλιξη της νόσου.

Αν έχετε σοβαρή προεκλαμψία, θα χρειαστεί να νοσηλευθείτε για το υπόλοιπο της εγκυμοσύνης σας. Από την 34η εβδομάδα της κύησης και μετά, μπορεί να προχωρήσετε στον τοκετό (με καισαρική τομή στις περισσότερες περιπτώσεις). Αν είστε λιγότερο από 34 εβδομάδων, θα σας χορηγηθούν κορτικοστεροειδή για τη γρηγορότερη ανάπτυξη των πνευμόνων του εμβρύου και θα παρακολουθείστε στενά. Αν υπάρξουν συμπτώματα επιδείνωσης, τότε ο τοκετός είναι η μόνη λύση, ανεξάρτητα από την ηλικία της εγκυμοσύνης.

Αν παρουσιάσετε προεκλαμψία κατά τον τοκετό, θα σας χορηγηθεί ειδική αγωγή για το ενδεχόμενο των κρίσεων και την ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης.
Μετά τον τοκετό, θα παρακολουθείστε στενά για μερικές μέρες, καθώς το σύνδρομο HELLP και η εκλαμψία παρατηρούνται συχνά στις πρώτες 48 ώρες μετά τη γέννα.

Φυσιολογικά, η πίεσή σας θα αρχίσει να πέφτει μετά το πρώτο 24ωρο, αλλά σε πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να παραμείνει υψηλή για μεγαλύτερο διάστημα και να χρειαστεί φαρμακευτική αγωγή.

Τι είναι ο προδρομικός πλακούντας;2015-06-08T20:43:21+02:00

Προδρομικός ονομάζεται ο πλακούντας που εμφυτεύεται χαμηλά στη μήτρα. Η σοβαρότητα της κατάστασης εξαρτάται από τη θέση του πλακούντα:

Αν βρίσκεται σε απόσταση 2 εκατοστών ή περισσότερο από το άνοιγμα του τραχήλου, θεωρείται χαμηλός
Οριακός θεωρείται όταν φτάνει ως τον τράχηλο, χωρίς όμως να τον καλύπτει (επιχείλιος)
Αν τον καλύπτει πλήρως, ονομάζεται επιπωματικός.
Ο προδρομικός πλακούντας μπορεί να μην επηρεάσει την εγκυμοσύ­νη, αλλά, σε βαριές περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε πρόωρο τοκε­τό, βαριά κολπική αιμορραγία στη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού, και απόφραξη του ανοίγματος του τραχήλου της μήτρας – οπότε και η διενέργεια καισαρικής τομής είναι επιβεβλημένη.

Παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα προδρομικού πλακούντα θεωρούνται:
Προηγούμενη εγκυμοσύνη με πρόδρομο πλακούντα
Προηγούμενος τοκετός με καισαρική τομή (περισσότερες καισαρικές τομές υποδεικνύουν μεγαλύτερο κίνδυνο)
Παλιότερες επεμβάσεις στη μήτρα
Δίδυμη ή πολύδυμη κύηση
Το κάπνισμα
Η χρήση κοκαϊνης

Αντιμετώπιση
Δεν είναι σπάνιο η έγκυος να διαγνωστεί με χαμηλό πλακούντα περί τα μέσα της κύησης, αλλά υπάρχουν πολλές πιθανότητες ο πλακούντας να τραβηχτεί προς τα πάνω, καιθώς η μήτρα μεγαλώνει.

Αν ωστόσο ο προδρομικός πλακούντας επιμένει στο τρίτο τρίμηνο, τότε ο γιατρός θα συστήσει ξεκούραση, αποφυγή της σεξουαλικής επαφής, καθώς και των διακολπικών εξετάσεων/υπερηχογραφημάτων. Σε περίπτωση αιμορραγίας, ο γιατρός θα προχωρήσει στον τοκετό (με καισαρική τομή), αν το έμβρυο είναι επαρκώς ανεπτυγμένο, σε διαφορετική περίπτωση θα συστήσει τη νοσηλεία και στενή παρακολούθηση της εγκύου.

Ουρολοιμώξεις και εγκυμοσύνη, πως αντιμετωπίζονται;2015-06-08T20:40:42+02:00

Οι ουρολοιμώξεις είναι πάρα πολύ συνηθισμένες στην εγκυμοσύνη (προσβάλλεται περίπου μία στις πέντε γυναίκες) και στο 90% των περιπτώσεων οφείλονται στο κολοβακτηρίδιο E. coli. Μπορούν να εκδηλωθούν ως κυστίτιδα και ουρηθρίτιδα ή ως πυελονεφρίτιδα. Τα συμπτώματα που συνοδεύουν τις ουρολοιμώξεις είναι η συχνουρία, η δυσουρία (πόνος κατά την ούρηση), η επείγουσα ανάγκη για ούρηση, ενώ στην πυελονεφρίτιδα συνυπάρχουν πυρετός και άλγος στις νεφρικές χώρες (50% στη δεξιά και 25% και στις δύο), όπως και γενικά συμπτώματα (ανορεξία, ναυτία, έμετοι).

Αν η ουρολοίμωξη και ειδικά οι σοβαρότερες μορφές αυτής παραμείνουν χωρίς αντιμετώπιση ενέχουν κινδύνους για την εγκυμοσύνη, ο συνηθέστερος των οποίων είναι ο πρόωρος τοκετός.

Κάποια από τα συμπτώματα των ουρολοιμώξεων, όπως η συχνοουρία, μπορεί να μην ξεχωρίζουν από τα συνήθη συμτώματα της εγκυμοσύνης, γι’ αυτό οι έγκυες υποβάλλονται σε γενική ούρων μία φορά κάθε μήνα κατά την διάρκεια της κύησης (καθώς και για αποκλεισμό άλλων παθολογικών καταστάσεων). Αν υπάρχει ουρολοίμωξη, έχουν αυξημένες πιθανότητες να την επανεμφανίσουν και στη συνέχεια της εγκυμοσύνης τους. Οι ουρολοιμώξεις αντιμετωπίζονται με αντιβιοτική αγωγή (με κατά το δυνατόν χαμηλή εμβρυοτοξικότητα) και για το χρονικό διάστημα που θα συστήσει ο γιατρός σας (συνήθως 7-10 μέρες).

Νιώθω “πεσμένη ψυχολογικά” είναι φυσιολογικό;2015-06-08T20:38:33+02:00

Κατάθλιψη κύησης
H εγκυμοσύνη συνήθως περιγράφεται ως περίοδος χαράς και αισιοδοξίας, και τυχόν αρνητικές σκέψεις αντιμετωπίζονται ως συμπτώματα της κυκλοθυμίας που φέρνουν οι ορμονικές διαταραχές. Για καιρό οι επιστήμονες πίστευαν ότι η κατάθλιψη και το άγχος αφορούν αποκλειστικά στη μεταγεννητική περίοδο και παραγνώριζαν ενδεχομένως επίμονα σημάδια κατά τη διάρκεια της κύησης. Ωστόσο, φαίνεται πως η περίοδος αυτή ευνοεί την εμφάνιση τόσο της κατάθλιψης όσο και του άγχους, κι έχει μεγάλη σημασία τα συμπτώματά τους να αναγνωρίζονται και να αναφέρονται στον γιατρό που παρακολουθεί την έγκυο, ώστε να αντιμετωπίζονται εγκαίρως.

Κάποιες γυναίκες είναι περισσότερο επιρρεπείς στην ανάπτυξη κατάθλιψης. Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο είναι:

Προσωπικό ή οικογενειακό ιστορικό κατάθλιψης ή παθολογικού άγχους.
Η προβληματική σχέση με το σύντροφο.
Η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Η συναισθηματική φόρτιση που συνήθως συνοδεύει αυτές τις διαδικασίες αλλά και ο φόβος για ενδεχόμενη απώλεια του εμβρύου μπορεί να αυξήσουν τις πιθανότητες εμφάνισης της κατάθλιψης.
Μία ή περισσότερες αποβολές στο παρελθόν.
Προβλήματα με την τρέχουσα εγκυμοσύνη, σε συνδυασμό με ενδεχόμενο περιορισμό των δραστηριοτήτων της εγκύου.
Απρόβλεπτα αγχογόνα γεγονότα.
Ιστορικό κακοποίησης
Άλλοι παράγοντες, όπως η πολύ νεαρή ηλικία, η απουσία συντρόφου, η μη προγραμματισμένη εγκυμοσύνη κ.ά.

Συμπτώματα

Για την κατάθλιψη:
Η αίσθηση ότι τίποτε δεν φέρνει χαρά ή απόλαυση
Μελαγχολία ή θλίψη, αίσθημα κενού κατά το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, σε καθημερινή βάση
Αδυναμία συγκέντρωσης
Υπερβολική ευερεθιστότητα και ένταση, υπερβολικό κλάμα
Δυσκολία στον ύπνο ή υπνηλία
Υπερβολική κούραση
Μεγάλη ή ελάχιστη όρεξη
Αδικαιολόγητο αίσθημα ενοχής ή απαξίωση εαυτού
Μερικά από τα παραπάνω συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν και στις υγιείς εγκύους. Αν ωστόσο συνδυάζονται με μελαγχολία, θλίψη ή αίσθηση ματαιότητας, αν επηρεάζουν την ικανότητά σας να λειτουργείτε φυσιολογικά ή αν νιώθετε ότι μπορεί να βλάψετε τον εαυτό σας, θα πρέπει να απευθυνθείτε στο γιατρό σας.

Τέλος, αν αντιμετωπίζετε απότομες αλλαγές διάθεσης, με έντονες εναλλαγές φάσεων κατάθλιψης και ευφορίας (που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, υπερ-δραστηριότητα, πνευματική υπερδιέγερση, μειωμένη ανάγκη για ύπνο και ξεκούραση, απρεπή συμπεριφορά), ενημερώστε επειγόντως το γιατρό σας – μπορεί να πρόκειται για συμπτώματα διπολικής διαταραχής.

Για το παθολογικό άγχος
Επίμονο αίσθημα έντονης νευρικότητας
Κρίσεις πανικού (περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ταχυκαρδία, αίσθημα πνιγμού, ζάλη ή λιποθυμία, εφίδρωση κ.ά)
Επίμονος φόβος για την υγεία τη δική σας και του εμβρύου, αίσθημα ότι κάτι τρομερό πρόκειται να συμβεί.
Αντιμετώπιση

Αν διαγνώσει κατάθλιψη ή παθολογικό άγχος, ο γιατρός σας πιθανότατα θα σας παραπέμψει σε κάποιον ειδικό, που ενδέχεται να σας συστήσει ψυχοθεραπεία ή και κάποια αντικαταθλιπτική αγωγή.

Παράλληλα, υπάρχουν τρόποι για να ενισχύσετε τη θεραπεία σας και να αμβλύνετε τα συμπτώματά σας, όπως:

Να μην πιέζετε τον εαυτό σας. Οι δουλειές του σπιτιού μπορούν να περιμένουν, προτεραιότητα τώρα έχετε εσείς. Επωφεληθείτε από αυτό το διάστημα για να κάνετε πράγματα που σας ευχαριστούν, η άφιξη του μωρού θα περιορίσει δραματικά τον προσωπικό σας χρόνο.
Ενισχύστε την επαφή με το σύντροφό σας, θα αποδειχτεί πολύτιμη όταν έρθει το μωρό.
Μοιραστείτε το πρόβλημά σας με το σύντροφο, τους φίλους ή τους συγγενείς σας.
Mην αφήσετε το άγχος να συσσωρευθεί. Φροντίστε να το διαχειριστείτε με αρκετό ύπνο, σωματική άσκηση, καλή διατροφή αλλά και πρακτικές διαλογισμού.
Η σωστή και έγκαιρη αντιμετώπιση της κατάθλιψης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να σας προστατεύσει αποτελεσματικά και από την επιλόχεια κατάθλιψη. Αποκτήστε τώρα τη συνήθεια να φροντίζετε τον εαυτό σας. Μοιράστε από τώρα τις ευθύνες και τις δουλειές με το σύντροφό σας και εξασφαλίστε εγκαίρως βοήθεια αν πιστεύετε ότι θα τη χρειαστείτε. Αξιοποιήστε τους φίλους και την οικογένειά σας, είναι σημαντικό να γνωρίζετε ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σας υποστηρίξουν!

Τι είναι η θρομβοφιλία;2015-06-08T20:34:03+02:00

Θρομβοφιλία ονομάζουμε την αυξημένη τάση του αίματος για πήξη και την πρόκληση θρομβοεμβολικών επεισοδίων. Δηλαδή, όταν το αίμα πήζει, δημιουργούνται θρόμβοι, που μπορεί να προκαλέσουν τη μερική ή ολική απόφραξη ενός αιμοφόρου αγγείου. Ανάλογα με το μέγεθός τους και το σημείο όπου σχηματίζοναι, μπορεί να προκαλέσουν δύσπνοια, θωρακικό πόνο, σοκ, ακόμη και καρδιακή ανακοπή.

Η θρομβοφιλία εμφανίζεται σε 1 στους 15 ανθρώπους, ενώ στην Ελλάδα τα σχετικά ποσοστά είναι ιδιαιτέρως αυξημένα. Μπορεί να είναι κληρονομική η επίκτητη.

Στην περίπτωση εγκυμοσύνης, η θρομβοφιλία ενοχοποιείται για τις παρακάτω επιπλοκές, ειδικά αν η κατάσταση δεν αντιμετωπιστεί από την αρχή της κύησης:

αποκόλληση του πλακούντα
ενδομήτριος θάνατος του εμβρύου
προωρότητα
αποβολή
ελλιποβαρή νεογνά
τοξιναιμία κύησης
διάχυτη ενδαγγειακή πήξη.
Επιβαρυντικοί παράγοντες για την εμφάνιση θρομβοφιλίας στην έγκυο θεωρούνται:

η υπέρβαρη έγκυος
η λήψη ορμονών
το κάπνισμα
η ακινησία.
Αντιμετώπιση
Σήμερα, η έγκυος μπορεί να προστατευθεί αποτελεσματικά από τους κινδύνους της θρομβοφιλίας. Για τον εντοπισμό της διενεργείται σειρά εξετάσεων:

Παράγοντας V (Leiden)
Γονίδιο προθρομβίνης (G20210A)
Μετάλλαξη της αναγωγάσης του MTHFR (C677T)
Ομοκυστεϊνη
Αντίσταση στην ενεργό πρωτεΐνη C
Πρωτεΐνες C και S
Αντιθρομβίνη ΙΙΙ
Ανάλογα με τα αποτελέσματα, ο αιματολόγος και ο γυναικολόγος θα χορηγήσουν στην έγκυο την κατάλληλη αγωγή ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι κίνδυνοι, για το έμβρυο και την μητέρα.

Δεν έχω “περάσει” την ερυθρά, πρέπει να εμβολιαστώ;2015-06-08T20:32:43+02:00

Η ερυθρά είναι ήπια λοιμώδης εξανθηματική νόσος. Συχνά είναι ασυμπτωματική γι’ αυτό και αρκετοί έχουν αντισώματα χωρίς να γνωρίζουν πότε πέρασαν ερυθρά. Η μετάδοση του ιού γίνεται με εισπνοή μολυσμένων σταγονιδίων.

Η έγκυος γυναίκα με ερυθρά μπορεί να μην εμφανίσει κανένα σύμπτωμα ή να παρουσιάσει ήπιο εξάνθημα διάρκειας 3 ημερών με οπισθοωτιαία λεμφαδενίτιδα.
Όταν μια έγκυος νοσήσει κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης, ο κίνδυνος για το έμβρυο είναι μεγάλος, καθώς η ερυθρά μπορεί, δια μέσου του πλακούντα, να του προκαλέσει συγγενή λοίμωξη. Ο κίνδυνος μόλυνσης του εμβρύου είναι 80% τις πρώτες 12 εβδομάδες της κύησης, 15% μεταξύ της 13ης και 16ης εβδομάδας, 6% μεταξύ 17ης και 20ής εβδομάδας, και πρακτικά μηδενικός στη συνέχεια.
Στις γυναίκες που δεν έχουν περάσει ερυθρά κια προγραμματίζουν μια εγκυμοσύνη συνιστάται εμβόλιο κατά της ερυθράς και αποφυγή εγκυμοσύνης για 3 μήνες.
Η διάγνωση της νόσου στο έμβρυο γίνεται με λήψη τροφοβλάστης ή εμβρυϊκού αίματος.

Έρπης και εγκυμοσύνη, είναι επικίνδυνο;2015-06-08T20:29:25+02:00

Ερπητοϊοί

Οι συνηθέστεροι ερπητοΪοί που συναντούμε στην εγκυμοσύνη είναι οι κάτωθι:

Ο απλός έρπης
Θεωρείται η αιτία των συχνότερων σεξουαλικά μεταδιδόμενων νοσημάτων. Διακρίνουμε δύο τύπους του ιού: τον απλό έρπητα τύπου 1 (HSV1) και τον τύπου 2 (HSV2)

O HSV1 θεωρείται υπεύθυνος για τις ερπητικές λοιμώξεις εκτός του γεννητικού συστήματος, ενώ ο HSV2 για τις λοιμώξεις του κατώτερου γεννητικού συστήματος. Παρ’ όλα αυτά περισσότερες από 50% των νέων περιπτώσεων γεννητικής ερπητικής λοίμωξης οφείλονται στον HSV1.

Περίπου 15% των γυναικών έχουν εκτεθεί στον ιό, αλλά δεν αναγνωρίζονται επειδή συνήθως δεν προκαλούνται συμπτώμτα. Και οι δύο μεταδίδονται με στενή επαφή, μέσω των βλεννογόνων ή εκδορών του δέρματος. Τα στόμα και τα χείλη αποτελούν συνήθεις περιοχές λοίμωξης και μετάδοσης του HSV-1, ενώ ο HSV-2 μεταδίδεται κυρίως με τη σεξουαλική επαφή.

Όταν εκδηλώνονται τα συμπτώματα (η περίοδος επώασης είναι 2-10 ημέρες), εμφανίζονται ως φυσαλίδες οι οποίες συρρέουν, ρήγνυνται, γίνονται επώδυνες και μπορεί να εμφανιστούν και γενικά συμπτώματα όπως πυρετός, κακουχία και διόγκωση των περιοχικών λεμφαδένων. Το χαρακτηριστικό των ερπητικών λοιμώξεων είναι ότι παραμένουν στο σημείο του ενοφθαλμισμού τους για απεριόριστο χρονικό διάστημα και εκδηλώνονται με περιοδικές αναζωπυρώσεις.

Ο κίνδυνος εμβρυϊκής λοίμωξης είναι μεγάλος στην περίπτωση που η έγκυος προσβληθεί για πρώτη φορά από τον ιό κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και ειδικά προς το τέλος αυτής. Η αντιμετώπιση της κατάστασης περιλαμβάνει συστηματική αντιϊκή θεραπεία, η οποία δεν είναι επιβλαβής για το κύημα. Επίσης αν υπάρχει ενεργός ερπητική λοίμωξη του κατώτερου γεννητικού συστήματος κατά τον τοκετό, αυτός είναι προτιμότερο να διενεργείται με καισαρική τομή, ώστε να περιοριστεί η πιθανότητα μετάδοσης του ιού κατά τον τοκετό στο νεογνό. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι 10-15% των νεογνών θα παρουσιάσουν ερπητική λοίμωξη παρά την διενέργεια καισαρικής τομής.

Ο ιός ανεμευλογιάς-έρπητα ζωστήρα
Ο ιός αυτός αποκτάται συνήθως στην παιδική ηλικία και έτσι το 95% των ενηλίκων έχει σε αυτόν ανοσία.

Η πρωτολοίμωξη με τον ιό αυτό εκδηλώνεται ως ανεμευλογιά . Η περίοδος επώασης του ιού είναι 10-21 ημέρες και η γυναίκα που δεν έχει νοσήσει ξανά από τον ιό έχει 60-95% πιθανότητες να μολυνθεί μετά την έκθεση σ’ αυτόν. Η ασθενής μεταδίδει τον ιό, μετά την μόλυνσή της, μία ημέρα πριν την εμφάνιση του χαρακτηριστικού για την νόσο εξάνθημα και μέχρι την λύση του εξανθήματος και τη δημιουργία εφελκίδων.

Τα συμπτώματα της νόσου είναι πυρετός, κεφαλαλγία, αρθραλγίες, κακουχία που διαρκούν 1-2 ημέρες. Και ακολουθεί εξάνθημα για 3-7 ημέρες. Η νόσος είναι πιο επικίνδυνη στους ενηλίκους και ιδιαίτερα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Σε περίπτωση επαναλοίμωξης ο ιός προκαλεί τον έρπητα ζωστήρα με την εμφάνιση του χαρακτηριστικού επώδυνου φυσαλιδώδους εξανθήματος.

Ο κίνδυνος για το έμβρυο είναι μεγαλύτερος κατά το πρώτο μισό της κύησης, οπότε και μπορεί να γεννηθεί με συγγενείς ανωμαλίες της διάπλασης, καθώς και κατά την περίοδο του τοκετού (ειδικά όταν η έγκυος εμφανίσει κλινική εικόνα ανεμευλογιάς 5 μέρες πριν μέχρι και 2 μέρες μετά τον τοκετό) οπότε και μπορεί να εμφανιστούν θανατηφόρες βλάβες στο νεογνό αν δεν αντιμετωπιστεί κατάλληλα μετά την γέννησή του.

Ο κυτταρομεγαλοϊός (CMV)
Η λοίμωξη από CMV είναι από τις πιο συχνές ιογενείς λοιμώξεις στις ανεπτυγμένες χώρες. Η μετάδοση του ιού γίνεται από άτομο σε άτομο με άμεση επαφή ρινοφαρυγγικών εκκρίσεων, ούρων, σιέλου, σπέρματος και αίματος. Η μετάδοση στο έμβρυο μπορεί να γίνει ενδομητρίως, την περίοδο γύρω από τον τοκετό και κατά τον θηλασμό.

Περίπου 50% των γυναικών έχουν νοσήσει και έχουν αντισώματα έναντι του CMV πριν την εγκυμοσύνη τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουν προστασία έναντι του ιού γιατί μπορεί να ξανανοσήσουν. Η διαφορά όμως είναι η εξής: σε περίπτωση πρωτοπαθούς μόλυνσης της εγκύου (δεν είχε νοσήσει στο παρελθόν) ο κίνδυνος λοίμωξης του εμβρύου είναι 30-40%, ενώ σε υποτροπή της νόσου ο κίνδυνος αυτός είναι μόλις 1%.

Σε περίπτωση λοίμωξης του εμβρύου δεν παρατηρούνται συνήθως διαταραχές στην οργανογένεση, αφού σε μία μεγάλη έρευνα που έχει γίνει, σε 40000 νοσούντα νεογνά, μόνο το 5-6% εμφάνισε ανωμαλίες διάπλασης.

Η διάγνωση της νόσου στο έμβρυο γίνεται με αμνιοπαρακέντηση. Σε αρνητικό αποτέλεσμα αποκλείεται η περίπτωση λοίμωξής του και σε θετικό αποτέλεσμα αποδεικνύεται η παρουσία λοίμωξης χωρίς όμως αυτό να σημαίνει και βλάβη του εμβρύου.

Τι είναι η Εξωμήτριος κύηση;2015-06-08T20:26:09+02:00

Μετά τη σύλληψη, το γονιμοποιημένο ωάριο κατεβαίνει από τη σάλπιγγα στη μήτρα για να εμφυτευθεί. Αν η σάλπιγγα έχει κάποιο πρόβλημα ή είναι κλειστή, και αποτρέψει την έξοδο του ωαρίου προς τη μήτρα, τότε αυτό εμφυτεύεται και αναπτύσσεται εκεί. Σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για εξωμήτριο κύηση. Σπανιότερα (συνήθως μετά από θεραπείες γονιμότητας ή ως αποτέλεσμα εξωσωματικής γονιμοποίησης), η εμφύτευση μπορεί να λάβει χώρα σε άλλα σημεία, όπως σε μια ωοθήκη, στον τράχηλο ή στην περιτοναϊκή κοιλότητα. Σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να συνυπάρχει ενδομήτριος και εξωμήτριος κύηση, κατάσταση που καλείται ετερότοπη κύηση.

Καθώς δεν υπάρχει δυνατότητα να γίνει μετεμφύτευση του εμβρύου στη μήτρα, η μόνη λύση είναι να διακοπεί η εγκυμοσύνη. Αν η εξωμήτριος κύηση δεν εντοπιστεί και δεν αντιμετωπιστεί, το έμβρυο θα συνεχίσει να αναπτύσσεται στη σάλπιγγα, μέχρι τη ρήξη της, η οποία θα προκαλέσει οξύ κοιλιακό πόνο και αιμορραγία. Μπορεί ακόμη να προκαλέσει μόνιμη βλάβη στη σάλπιγγα ή και απώλειά της, και η αιμορραγία, αν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, είναι δυνατό να επιφέρει ακόμη και θάνατο. Ευτυχώς, οι εξωμήτριες κυήσεις, στη συντριπτική πλειονότητά τους εντοπίζονται εγκαίρως.

Παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα εξωμητρίου κύησης είναι:

οι φλεγμονές της μήτρας και των σαλπίγγων
οι συμφύσεις (εσωτερικές ουλές) των σαλπίγγων από προηγούμενες επεμβάσεις ή φλεγμονές
οι ανωμαλίες της διάπλασης των σαλπίγγων
η ενδομητρίωση
οι όγκοι σαλπίγγων και ωοθηκών
τα ινομυώματα της μήτρας
ορμονικές διαταραχές που επηρεάζουν τη λειτουργικότητα των σαλπίγγων
ο σπασμός των σαλπίγγων
προηγούμενη εξωμήτριος κύηση
προηγούμενη καισαρική τομή
το κάπνισμα
ηλικία > 35 ετών

Έχει παρατηρηθεί επίσης ότι με την αύξηση της πιθανότητας εξωμητρίου κύησης συνδέονται:
η χρήση του σπιράλ ως αντισυλληπτικής μεθόδου
οι τεχνικές της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής
οι επεμβάσεις αποκατάστασης των σαλπίγγων
η τεχνητή διακοπή της κύησης και η αυτόματη αποβολή

Διάγνωση

Συνήθως, τα συμπτώματα μιας εξωμητρίου κύησης γίνονται αντιληπτά περί την 6η ή 7η εβδομάδα (κάποιες φορές και από την 4η).

Προκειμένου να γίνει έγκαιρη διάγνωση και να αποφευχθεί ενδεχόμενη ρήξη, είναι σημαντικό να απευθυνθείτε στο γιατρό σας μόλις υποψιαστείτε την ύπαρξη προβλήματος. Συμπτώματα που πρέπει να σας ανησυχήσουν είναι:

Κοιλιακός πόνος ή ενόχληση, οξείας ή και ήπιας μορφής, που εντοπίζεται στη μία πλευρά ή διαχέεται σε όλη την κοιλιά και μπορεί να συνοδεύεται από ναυτία και εμετό. Ο πόνος μπορεί να γίνεται εντονότερος όταν βήχετε ή με την εντερική δραστηριότητα.
Σταγόνες αίματος ή αιμορραγία, χρώματος κόκκινου ή καφέ, που μπορεί να θυμίζει την αρχή της περιόδου.
Πόνος στον ώμο, ιδίως όταν είστε ξαπλωμένη. Προσοχή: το σύμπτωμα αυτό μπορεί να (διαγραφή) υποδεικνύει ρήξη εξωμητρίου και εσωτερική αιμορραγία (η οποία διεγείρει νεύρα που φτάνουν ως τον ώμο σας).
Σε περίπτωση ρήξης (όταν υπάρχει μεγάλη απώλεια αίματος) αδύναμος αλλά ταχύς σφυγμός, ωχρότητα, ζάλη ή λιποθυμία.
Αν ο γιατρός σας υποψιάζεται εξωμήτριο κύηση, θα σας υποβάλει σε μια σειρά εξετάσεων:

Εξέταση αίματος για την ανίχνευση της β-χοριακής γοναδοτροπίνης, μιας ορμόνης η οποία υποδεικνύει εγκυμοσύνη. Αυξημένη χοριακή, αλλά όχι τόσο όσο θα επέβαλλε η φάση της εγκυμοσύνης στην οποία βρίσκεστε, δηλώνει πιθανώς εξωμήτριο κύηση. Η εξέταση επαναλαμβάνεται συνήθως σε 2-3 μέρες για να επαληθεύσει τη διάγνωση και για να εκτιμηθεί ο ρυθμός αύξησης της βHG, η οποία σε περίπτωση φυσιολογικά εξελισσόμενης κύησης υπερδιπλασιάζεται σε αυτό το χρονικό διάστημα.
Διακολπική εξέταση. Έντονη ενόχληση στην αμφίχειρη γυναικολογική εξέταση ή μια διογκωμένη σάλπιγγα μπορεί να υποδεικνύουν εξωμήτριο κύηση.
Υπερηχογραφική εξέταση προκειμένου να ανιχνευθεί το έμβρυο μέσα στη σάλπιγγα. Συνήθως δεν αναδεικνύεται έμβρυο λόγω του ότι η διάγνωση γίνεται σε πρώιμα στάδια, οπότε και το κύημα είναι μικρό, αλλά παρατηρούνται ευρήματα όπως: διόγκωση σάλπιγγας, πάχυνση της ενδομητρικής κοιλότητας χωρίς κύημα εντός αυτής, ελεύθερο υγρό στον δουγλάσσειο (περιοχή πίσω από την μήτρα).
Ο γιατρός σας θα σας παρακολουθεί υπερηχογραφικά και με αιματολογικές εξετάσεις μέχρι να επαληθεύσει τη διάγνωση. Σε σπάνιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί λαπαρασκοπική εξέταση για να ελεγχθούν εσωτερικά οι σάλπιγγες και να απομακρυνθεί το έμβρυο.

Πώς αντιμετωπίζεται;
Συνήθως η θεραπεία της εξωμητρίου σαλπιγγικής κύησης είναι χειρουργική. Σε περιπτώσεις μη επιπλεγμένης εξωμητρίου κύησης (χωρίς ρήξη) γίνεται λαπαροσκοπικά, με ή χωρίς διατήρηση της εμπλεκομένης σάλπιγγας (ανάλογα με τα ευρήματα). Όταν έχει συμβεί ρήξη και υπάρχει εσωτερική αιμορραγία με συνυπάρχουσα αιμοδυναμική αστάθεια της ασθενούς η αντιμετώπιση γίνεται με λαπαροτομία (ανοιχτό χειρουργείο) και αφαιρείται η πάσχουσα σάλπιγγα.

Όταν η εξωμήτριος κύηση εντοπίζεται σε άλλο σημείο πλην της σάλπιγγας, τότε η αντιμετώπιση εξαρτάται από την περίπτωση.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάλογα με τα αρχικά επίπεδα της β-χοριακής γοναδοτροπίνης, το μέγεθος της εξωμητρίου κύησης και την παρουσία ή μη εμβρυϊκής καρδιακής λειτουργίας, μπορεί αντί της χειρουργικής προσέγγισης να χορηγηθεί μεθοτρεξάτη ενδομυϊκά σε διάφορα σχήματα.

Μετά την εξωμήτριο
Αν η εξωμήτριος τερματιστεί νωρίς και η σάλπιγγα σωθεί, πιαθανότατα θα μπορείτε να μείνετε έγκυος και να γεννήσετε φυσιολογικά. Ακόμη κι αν η μία σάλπιγγα χαθεί, μπορείτε να έχετε μια φυσιολογογική εγκυμοσύνη, εφόσον η άλλη σάλπιγγα λειτουργεί φυσιολογικά. Αλλά και σε περίπτωση σοβαρής βλάβης των δύο σαλπίγγων, μια υγιής εγκυμοσύνη είναι εφικτή χάρη στις δυνατότητες που παρέχει η εξωσωματική γονιμοποίηση, κατά την οποία το έμβρυο εμφυτεύεται κατευθείαν στη μήτρα. Οι γυναίκες με ιστορικό εξωμητρίου παρουσιάζουν σχετικά αυξημένες πιθανότητες (10-15%) να ξαναέχουν μια εξωμήτριο εγκυμοσύνη στο μέλλον.

Πως να αποφύγω τον διαβήτη κύησης;2015-06-08T20:21:50+02:00

Τι είναι ο διαβήτης κύησης;
Ο τύπος αυτός του διαβήτη αποτελεί ένα από τα συνήθη προβλήματα που ενδέχεται να αντιμετωπίσει μια γυναίκα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Σύμφωνα με στατιστικά δεδομένα, 1 στις 10 εγκύους μπορεί να τον αναπτύξει.

Ο διαβήτης κύησης προκύπτει όταν η ινσουλίνη που παράγεται στο πάγκρεας δεν επαρκεί ή υπάρχει ανεπάρκεια στην έκκρισή της ή και αντίσταση στην δράση της, με αποτέλεσμα η γλυκόζη, αντί να μεταφέρεται στα κύτταρα για παραγωγή ενέργειας, να συσσωρεύεται στο αίμα (υπεργλυκαιμία) .

Οι γυναίκες που εμφανίζουν διαβήτη της κύησης διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: σε αυτές που ο διαβήτης προϋπάρχει της κύησης και είναι αδιάγνωστος και σε αυτές που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

Επειδή ο διαβήτης κύησης δεν δίνει συνήθως συμπτώματα, η έγκυος υποβάλλεται σε δοκιμασία ανοχής γλυκόζης μεταξύ της 24ης και 28ης εβδομάδας. Ωστόσο, αν ο γιατρός σας θεωρεί ότι έχετε μεγαλύτερες πιθανότητες να αναπτύξετε διαβήτη κύησης, μπορεί να σας ζητήσει να κάνετε την εξέταση νωρίτερα και να την επαναλάβετε μεταξύ της 24ης και 28ης εβδομάδας.

Παράγοντες που αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης του διαβήτη κύησης θεωρούνται:

Προηγούμενη κύηση με διαβήτη εγκυμοσύνης
Προηγούμενη παλίνδρομη κύηση
Προηγούμενη/ες εγκυμοσύνη/ες με υπέρβαρα παιδιά
Προηγούμενες εγκυμοσύνες με συγγενείς ανωμαλίες ή υδράμνιο
Ανεύρεση γλυκόζης στα ούρα ή σάκχαρο νηστείας > 105mg/dl
Προηγούμενη παθολογική καμπύλη σακχάρου
Παχυσαρκία
Οικογενειακό ιστορικό σακχαρώδη διαβήτη
Ηλικία της εγκύου > 35 ετών
Πολύτοκη μητέρα ( με περισσότερους από 5 τοκετούς )

Πώς επηρεάζει ο διαβήτης κύησης εμένα και το μωρό μου;
Ο διαβήτης κύησης ενδέχεται να έχει σοβαρές επιπτώσεις, τόσο βραχυπρόθεσμες όσο και μακροπρόθεσμες, στη μητέρα και στο μωρό. Οι επιπτώσεις αυτές μπορούν να αποτραπούν με την κατάλληλη δίαιτα και άσκηση, και, αν χρειαστεί, με φαρμακευτική αγωγή (αντιδιαβητικά δισκία ή και ινσουλίνη), ώστε τα επίπεδα του σακχάρου να τεθούν υπό έλεγχο.

Η υπερβολική συσσώρευση σακχάρου και ινσουλίνης είναι δυνατό να προκαλέσει την αύξηση του βάρους του εμβρύου και είναι υπεύθυνη για μια παθολογική κατάσταση που ονομάζεται μακροσωμία. Αυτή με τη σειρά της μπορεί να δυσχεράνει τον φυσιολογικό τοκετό και να επιβάλει τη διενέργεια καισαρικής τομής. Σε κάποιες περιπτώσεις, το μωρό που είχε μεγάλη αύξηση βάρους κατά τη διάρκεια της κύησης μπορεί να παραμείνει παχύσαρκο στην παιδική και εφηβική ηλικία ή και να αναπτύξει σακχαρώδη διαβήτη.

Ανεπιθύμητες επιπλοκές του διαβήτη κύησης αποτελούν ο